رفتار ناشايست سلاطين بنى اميّه وحكّام دست نشاندهء آنان در نواحي مفتوحه نو مسلمان ، وتبعيضات ناروا بر ملل غير عرب بود ، لكّه‌هاى سياهى كه از دست همين سلاطين جائر وعمّال وكارگزاران ستمگر منصوب از قبل آنان ، بر اثر ظلم وبد رفتاريشان با ملل مفتوحه ومسلمانان پاكدل غير عرب ، صفحات درخشان تاريخ فتوحات اسلامى را ( وخاصّه در خراسان وما وراء النهر ) آلوده كرده است بسيار است . وهمين مظالم بوده كه مآلا نقاب از چهره كريه سلطنت أموي برداشت وأو را از « مشروعيّت » ادّعائى خود ساقط كرد ، وآن سلسلهء خبيثه ، وبنابر تفسير خاصّه وتأويل راسخون در علم « شجرهء ملعونه » را كه برگ وبارى جز ظلم وجور بر مسلمانان عامّة وبر شيعيان وايرانيان بالخصوص نداشت منقرض ساخت . گو اينكه در اين ميان بنى عبّاس كه از ساليان دراز چشم طمع به حكومت و « خلافت » دوخته بودند ، وآن را بادّعاى خود بوراثت مستحق بودند « 1 » ، با توطئه‌هاى بسيار زيركانه وبند وبستهاى ماهرانه با همكارى افراد جاه طلب وداعيه دارى چون أبو مسلم وأمثال أو كه به سائقهء منافع شخصي واغراض

--> در سطور جرائد وكتب ، از سر گرفته‌اند ، والى اللّه المشتكى . اللهمّ انّا نشكو إليك فقد نبيّنا وغيبة وليّنا . ( 1 ) محمّد بن عبد الملك بن صالح بن علي بن عبد اللّه بن العبّاس در خطابه‌اى كه در حضور مأمون ، در مقام استعطاف أو به خود خوانده است مىگويد : . . . . أتوسّل إليك بآبائك الطاهرين . . . . وبالعبّاس وارث سيّد المرسلين ( ج 2 ص 109 الجليس الصالح الكافي ) .