مفاخرات ومنافساتى كه اعراب « عدنانى » ( سكنهء قسمتهاى شمالي ومركزى وبيشتر صفحات غربى جزيرة العرب با اعراب « قحطانى » ( سكنهء قسمتهاى جنوبي وأكثر سرزمينهاى شرقي ) از قديم الايّام با يكديگر داشتند قرنها بر بسيارى از أمور سياسي واجتماعي مسلمين مؤثّر بود ، ودر بسيارى از غزوات رسول أكرم صلّى اللّه عليه وآله ، ودر لشكركشىهاى مربوط به فتوحات اسلامى ، ودر منازعات ومحاربات داخلي مسلمين از قبيل جنگهاى جمل وصفّين وقيامها وآشوبهاى دوران سلطنت أموي خصوصا . ودر بسيارى از وقايع « ايّام العرب » اين آثار بنحو قاطع وغير قابل معارضه‌اى تجلّى وتأثير مىكرد ، ومطّلعين از حوادث سياسي واجتماعي قرون اوليّه اسلامى ، ومطالعه كنندگان تواريخ وايّام وسير بخوبى از آن استحضار دارند ، ودر اينجا به توضيح بيشترى نياز نيست . در داخل هر يك از اين دو « شعب » بزرگ - يعنى عدنان وقحطان - نيز همواره مفاخرات ومشاجراتى بود كه گاه اين مشاجرات به جنگ وجدالهاى سخت منتهى مىگشت ، ودر عرصهء سخن وأدب لازمهء اين مفاخرات ، ذكر محامد ومناقب ومآثر ومفاخر طرف مباهات‌كننده ، ويادآورى ذمائم ومعايب ومثالب طرف ديگر بود ، وخوانندگان فاضل بخوبى از انعكاسى كه اين مفاخرات بر صحنهء أدب عرب دارد آگاهند . در ميان قبال عدنانى هذيل وكنانه با تميم وباهلة يا قيس با ربيعه واين أخير با مضر ، وبعضي از اين عدنانيان با « تغلب » قحطانى ، ويا از دو حمير قحطانى با يكديگر . ويا بعضي قبايل عدنانى هميشه با هم در حال مفاخره ومباهات بودند ، ودر