همان را كه بر حسب عرف وعادت براي تخمين سنّ « ابن الصوفي عمري » در موقعى كه حكايتى را از أستاذ خود « شيخ الشرف عبيدلى » ره شنيده است فرض كرديم ، براي تخمين سنّ حريرى در هنگامى كه اين لطيفه را از « ابن الصوفي عمري » شنيده است فرض كنيم ، وأو را در حدود بيست سالگى بدانيم ، لازمه‌اش اين خواهد بود كه ابن الصوفي تا حدود سال چهار صد وشصت وشش زنده بوده ، وبسنّى قريب به هشتاد سالگى رسيده است . بر صحّت اين موضوع قرينهء ديگرى نيز وجود دارد ، وآن اين است كه روايت سيّد بزرگوار عبد الكريم بن طاووس ره از المجدى بسيّد أجلّ شمس الدين فخّار بن معدّ موسوى ، واز اين أخير با سلسلهء اسنادى كه بر ظهر « المجدى » ودر متن « الحجّة الذاهب » مذكور است به شريف جعفر بن هاشم عمرى نوهء أبى الحسن عمرى منتهى مىشود ، وجعفر بن هاشم است كه اين كتاب را از جدّ خود روايت كرده است ، وچون شريف عمرى در سال چهار صد وبيست وسه ( يا مثلا چهار صد وبيست وچهار ) ازدواج كرده است ، واگر ترتيبي را كه عمرى در ذكر نام فرزندان خود در متن « المجدى » رعايت كرده است ترتيب سنّى آنان نيز بدانيم ، على القاعدة أبو طالب هاشم پسر دوم عمرى در سال 426 يا 427 متولّد شده است . وبفرض كه اين پسر در شرخ شباب ودر هيجده تا بيست سالگى ازدواج كرده باشد ، وپسر أو جعفر نيز يك سال پس از ازدواج متولّد شده باشد ، تولّد جعفر مقارن 446 يا 447 خواهد بود ، وباز برعايت همان عرف وعادت مذكور در تخمين سنّ عمرى وحريرى در موقع استماع حكايت مذكور ، اگر سنّ جعفر بن هاشم را در موقع تحمّل روايت واستماع قرائت المجدى از جدّ