مسأله 1840 - اگر كسى بگويد سيدم نمى شود به أو خمس داد ، مگر آنكه يك نفر عادل ، بلكه موثق سيد بودن أو را تصديق كند ، يا در بين مردم بطورى معروف باشد كه انسان يقين كند يا اطمينان پيدا كند كه سيد است . مسأله 1841 - به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است ، اگر چه انسان به سيد بودن أو يقين نداشته باشد مى شود خمس داد . مسأله 1842 - كسى كه زنش سيده است بنابر احتياط واجب نبايد به أو خمس بدهند كه به مصرف مخارج خودش برساند . ولى اگر مخارج ديگران بر آن زن واجب باشد ونتواند مخارج آنان را بدهد ، جايز است انسان خمس به آن زن بدهد كه به مصرف آنان برساند . مسأله 1843 - اگر مخارج سيدي كه عيال انسان نيست بر انسان واجب باشد ، بنا بر احتياط واجب ، نمى تواند از خمس خوراك وپوشاك أو را بدهد ، وهمچنين اگر مقدارى خمس ملك أو كند كه به مصرف مخارج خودش برساند ولى اگر مقدارى خمس ملك أو كند كه صرف در چيزهايى كه نفقات واجبه نيست بنمايد مانعى ندارد . مسأله 1844 - به سيد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است وأو نمى تواند مخارج آن سيد را بدهد ، يا دارد ونمى دهد مى شود خمس داد . مسأله 1845 - احتياط واجب آن است كه بيشتر از مخارج يك سال به يك سيد فقير خمس ندهند . مسأله 1846 - اگر در شهر انسان سيد مستحقي نباشد واحتمال هم ندهد كه پيدا شود ، يا نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ممكن نباشد ، بايد خمس را به شهر ديگر ببرد به مستحق برساند ومىتواند مخارج بردن آن را از خمس بر دارد . واگر خمس از بين برود ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده ، بايد عوض آن را بدهد واگر كوتاهى نكرده ، چيزى بر أو واجب نيست . مسأله 1847 - هر گاه در شهر خودش مستحقي نباشد ولى احتمال دهد كه پيدا