مسأله 1290 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگر چه در هر روز مقدار كمي راه برود ، وقتي به جايى برسد كه أهل آن شهر را نبيند واذان آن را نشنود ، بايد نماز را شكسته بخواند . مسأله 1291 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت مى كند ، چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است ، بايد نماز را شكسته بخواند واگر نداند بنا بر احتياط واجب بايد از أو بپرسد كه اگر سفر أو هشت فرسخ باشد ، نماز را شكسته بجا آورد . مسأله 1292 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود ، بايد نماز را تمام بخواند . مسأله 1293 - كسى كه در سفر به اختيار ديگريست ، اگر شك دارد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مى شود يا نه ، بايد نماز را تمام بخواند ، ولى اگر شك أو از اين جهت است كه احتمال مى دهد مانعى براي سفر أو پيش آيد ، چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا نباشد ، بايد نماز را شكسته بخواند . شرط سوم - آنكه در بين راه از قصد خود بر نگردد ، پس اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد ، يا مردد شود ، بايد نماز را تمام بخواند . مسأله 1294 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود ، چنانچه تصميم داشته باشد كه همانجا بماند يا بعد از ده روز برگردد ، يا در برگشتن وماندن مردد باشد ، بايد نماز را تمام بخواند . مسأله 1295 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود وتصميم داشته باشد كه قبل از ماندن ده روز از آنجا برگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند . مسأله 1296 - اگر براي رفتن به محلى حركت كند وبعد از رفتن مقدارى از راه