چه آن مقتضاى اصل است . ثالث پانزده شير پى در پى كه فاصله ميان آنها نشود ، وامّا قول به انتشار حرمت به يك شير هم چنان كه مذهب ابن جنيد است بسيار ضعيف است . امر دوم : اين كه شرط است در تحقق رضاع محرم كه پيش از تمام شدن حولين باشد يعنى آن طفلى كه شير مىخورد دو سال آن تمام نشده باشد ، پس اگر طفلى دو سال آن تمام شده باشد شير زنى را بخورد اگر چه صد شير پى در پى باشد نشر حرمت نمىكند ، وخلافى در اين ميان اصحاب نيست ، و در خلاف وغنيه وقواعد وغيرها دعواى اجماع بر آن شده ، و ممكن است استفاده ء اين مطلب از بعضى از اخبار به ضميمه ء فهم اصحاب . و بعضى شرط دانسته اند كه ولد مرضعه نيز دو سال بيشتر نداشته باشد ، ودليل تامّى بر اين مطلب نيست ، ومنافى عموم رضاع است . امر سوّم : اين كه شرط است در نشر حرمت به رضاع كه در هر دفعه طفل آن قدر بخورد كه سير شود و دست بردارد ، هم چنان كه تصريح به آن شده در روايت فضيل بن يسار ، ( 1 ) و روايت ابن ابى يعفور ، ( 2 ) ومرسله ء ابن ابى عمير . ( 3 ) هر گاه اين امور معلوم شد پس در جواب اصل سؤال مىگوييم كه : شيرهايى كه در بين اتفاق افتاده كه يك دفعه شير آن ضعيفه را مىخورده و يك دفعه يا دو دفعه شير والده ، مطلقا موجب نشر حرمت نمىشود ، و همچنين آن چه از شير كه بعد از حولين خورده نشر حرمت نمىكند اگر مراد حولين آن طفل باشد ، امّا اگر طفل كمتر از حولين داشته باشد و ليكن شير آن زن بعد از حولين از ابتداى شير دادن بوده نشر حرمت مىكند على الأقوى . وامّا آن شير كه در يك سال قبل از حولين خورده ، اگر پانزده شير پى در پى يا يك شبانه روز متوالى شير آن ضعيفه را خورده كه در بين شير ديگرى يا

--> ( 1 ) تلخيص الوسائل ، 11 / 161 . ( 2 ) همان ، 11 / 165 . ( 3 ) همان .