( بنده اى كه با نداشتن عمل صالح بيك كار آمرزيده شود ) 86 - امام صادق ( ع ) فرمود : بنده اى را كه هيچ عمل صالح ندارد روز قيامت حاضر كنند پس به او گفته شود بگو يا به ياد بياور آيا كار خوبى كرده اى ؟ فرمود : پس از فكر بخاطر مىآورد و عرض مىكند پروردگارا من هيچ عمل صالح ندارم جز آنكه وقتى فلان بندهء مؤمن تو بر من گذر كرد و من از وى آب خواستم او نيز به من آب داد و من با آن آب وضو ساختم و نماز گزاردم خداى تبارك و تعالى ميفرمايد : آمرزيدمش بنده مرا به بهشت راه دهيد شرح : احتمال ميرود كه اين بنده تشنه بوده است و آب را جهت آشاميدن خواسته ولى عبادت حق و امتثال امر را بر لذت نفسانى ايثار نموده است لذا مستحق بهشت شده است * ( وَأَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّه وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى ) * و يا اينكه چون ذلت سؤال را بخواطر پرستش خداوند تبارك و تعالى پذيرفته است پاداشى چنين به او داده مىشود . ( سرآمد گناهان ) 87 - امام صادق ( ع ) فرمود : دلبستگى به دنيا سرآمد هر گناهى است . ( منظرهء زشت بنده اى كه با رسوائى داخل بهشت مىشود ) 88 - نجم گويد : امام باقر به من فرمود : اى نجم همه شماها در بهشت با ما هستيد جز اينكه براى بعضى از شما چقدر زشت است كه به بهشت وارد شود در حالى كه پردهء آبرويش دريده گشته و عيبش نمايان