( كسانى كه تذكرات حق را فراموش كردند سه طايفه بودند ) 54 - امام باقر ( ع ) در شرح آيه * ( فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِه ) * ( 1 ) فرمود : سه طائفه بودند : طائفه اى خود فرمان بردند و به ديگران نيز دستور دادند اينان نجات يافتند و طائفه اى خود فرمان بردند ولى به ديگران دستور ندادند اينان به صورت وز ( مرغ آبى ) ( 2 ) مسخ شدند و طائفه اى نه خود فرمان بردند و نه ديگران را دستور دادند اينان نابود شدند . شرح - با تامل در روايت و ترجمه اش معلوم مىشود كه امام ( ع ) در مقام شرح آيهء مباركه حال سه دسته از مردم را بيان ميفرمايند كه دسته اول نجات يافته‌اند و دو دسته ديگر در اثر از ياد بردن تذكرات الهى معذب شده‌اند و بنا بر اين فراموشكنندگان دو طايفه‌اند نه سه طايفه چنانچه مصنف ره در عنوان باب فرموده است . ( سه كس در پناه خداى عز و جل باشند تا هنگامى كه خداوند از حساب مردم فارغ شود ) 55 - امام صادق ( ع ) فرمود : سه كس در پناه خداى عز و جل باشند تا خداوند از حساب مردم فارغ شود : مرديكه هرگز زنا نكرده و مرديكه هرگز مالش را به ربا نياميخته و مردى كه در زنا و رباى ديگرى هرگز كوششى نكرده است . ( آن را كه سه چيز نصيب گشته از سه چيز بىنصيب نمانده است ) 56 - امام صادق ( ع ) به معاوية بن عمار فرمود : اى معاوية آن را كه سه چيز نصيب گشته از سه

--> ( 1 ) الاعراف داستان يهوديانى كه شنبه‌ها صيد ماهى ميكردند . ( 2 ) در نسخهء مكتبة الصدوق بجاى ( وز ) ( ذر ) نوشته شده است .