" قائم قيام نكند مگر در حالي كه ترسى شديد وفتنه وبلائي عظيم بر مردم فرا رسد وقبل از آن گرفتار طاعون شوند ، آنگاه شمشير برنده ميان عرب ها حاكم گردد واختلاف ميان مردم وپراكندگى در دين ودگرگونى در حال آنان بوجود آيد به گونه اى كه مردم با مشاهده درنده خوئى برخى نسبت به برخى ديگر ، صبح وشام آرزوى مرگ كنند . " ( 1 ) روايت هاى ديگرى از اين دست وجود دارد كه جملگى بيانگر آن است كه عرب ها از عقايد وارزشهاى خود فاصله مىگيرند وهر صاحب انديشه اى ، ديگران را به تبعيت از انديشه خود فرا مىخواند . واين به نوعي هرج ومرج فكرى در ميان مردم منتهى مىگردد . همچنين رواياتى بيانگر آنند كه همه عرب ها بجز انقلابيون يمن وحركت هاى اسلامى زمينه ساز ظهور ، با عجم يعنى ايرانيان ، يا با فرماندهان آنها اختلاف پيدا مىكنند واين اختلاف تا ظهور حضرت مهدى ( عليه السلام ) ادامه مىيابد . دسته اى ديگر از أحاديث ، بيانگر نبرد حضرت مهدى ( عليه السلام ) با عرب هاست ، در اين روايات جنگ حضرت با اندك باقيمانده هاى رژيم حجاز ، بعد از آزاد سازى مكة ومدينه وچه بسا هنگام آزاد سازى آن صورت مىگيرد . سپس نبردهاى متعدد آن حضرت با سفيانى در عراق وجنگ بزرگ امام ( عليه السلام ) با سفيانى در فلسطين به وقوع مىپيوندد . در برخى از روايات آمده كه آن حضرت با شورشيان مخالف خود در عراق مبارزه مىكند وخون هفتاد قبيله را مباح مىشمارد . از امام صادق ( عليه السلام ) روايت شده : " وقتي قائم ظهور كند ، ميان أو وعرب ها وقريش چيزى جز شمشير ( حاكم ) نخواهد بود . " ( 2 )

--> ( 1 ) بحار : 52 / 231 . ( 2 ) بحار : 52 / 355 .