سرداران بيزانس وروم كه دو هزار سال در رم وقسطنطنيه حكومت كردند ، همه از نژادهاى متعدد اروپائى بودند ، حتى پس از الحاق يونان به امپراطورى ، گاهى در ميان زمامداران روم ، يونانيان نيز به چشم مىخوردند . شايد به همين دليل است كه وقتي امپراطورى روم باستان به ضعف گرائيد ودر قسطنطنيه وپيرامون آن محدود شد ودر محاصره درياى خروشانى از ملتهاى مسلمان قرار گرفت ، ساير كشورهاى اروپائى به ادعاى ميراث خواهى به پا خاستند ، وشايد به همين دليل ، لقب قيصر كه مخصوص پادشاهان امپراطورى روم بود در بسيارى از كشورهاى غربى از جمله آلمان ، براي سران اين كشورها ، به كار مىرفته است . بايد توجه داشت كه اين گونه تغيير وتحول در امپراطورى ها ودولتها امرى طبيعي است ، چرا كه ممكن است حكومت از منطقه اى به منطقه ديگر واز ملتى به ملت ديگر انتقال يابد ، اما شالوده‌هاى اساسى وويژگى هاى اصلى آن حكومت همچنان پابرجا بماند . بنابراين ، أحاديث باارزشى كه از آينده روميان يا به تعبير عرب ها " بنى اصفر " ( مو طلائى ها ) خبر مىدهد ، منظور فقط روميان بيزانس ايتاليائى تبار نيست تا ساير نژادها وقبائل فرنگى واروپائيان چشم آبى را در بر نگيرد . به همين دليل مسلمانان در كتابهاى تاريخي خود از اروپائيان گاهى به نام روم فرنگى نام برده‌اند اما در عين حال به همه آنها رومى گفته ، واز آنان با كلمه رومى ها ياد كرده‌اند . علاوة بر آن ، از آيات 31 و 32 سوره روم ، وآيات 12 و 21 سوره كهف وأحاديث مربوط به آن كه از شرك رومى ها وپيروانشان سخن به ميان آورده چنين استفاده مىشود كه منظور از روميان در اين منابع ، احزاب وملت‌هائى است كه