به ظهور معرفى نكرده‌اند ، بلكه از آن بعنوان آخرين فتنه تعبير نموده‌اند ، اما مشخصاتى كه برايش شمرده‌اند ، همان ويژگيهاى فتنه متصل به ظهور حضرت است . حال اگر اين دو گروه از أحاديث را كنار هم قرار دهيم به خوبى روشن مىشود كه منظور أحاديث گروه دوم نيز همان فتنه اى است كه در أحاديث دسته أول بيان شده است . فتنه قبل از ظهور با ويژگى هاى خاص خود ، نه با فتنه ها وتوطئه هاى داخلي سالهاى أولية ظهور اسلام تطبيق مىكند ونه با حمله مغول‌ها ونه با جنگ هاى صليبى كه هجومهاى أولية آن 900 سال قبل آغاز شد وفراز ونشيبهاى مختلفي را در بر داشت . آرى اين ويژگى ها تنها بر بخشي از هجوم غربى ها بر أمت اسلام منطبق است كه در اين أواخر اتفاق افتاد وطي آن غربى ها توانستند با هجوم همه جانبه ، نيروهاى نظامى خود را به سرزمينهاى اسلامى كشانده وبه سرعت آنان را در يك فتنه وتوطئه گرفتار نمايند ودر قلب سرزمين هاى اسلامى ، ريشه يهوديان هم پيمان خود را استوار سازند . از پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) روايت شده است كه فرمود : " سوگند به آن كه جانم در دست اوست ، بر أمت من قومي فرمانروايى كنند كه اگر دم برآورند آنها را بكشند واگر سكوت نمايند همه چيز آنها را مباح شمرند ، اموالشان را از آنِ خود كرده وحرمت نواميس آنان را زير پا گذارند . خونشان را ريخته ، ودلهاشان را مالامال از كينه ووحشت گردانند ، آنان را پيوسته هراسان ، پريشان وبيمناك بيني . در آن روزگار گروهى از مشرق وجمعى از مغرب وارد شوند وبر أمت من فرمانروائى كنند ، پس واي بر حال ضعيفان أمت من از دست آن ستم پيشگان ، وواي بر ستمگران از عذاب الهى ، چرا كه آنها نه به كوچك رحم نمايند ، ونه حرمت بزرگ وپير را نگاه دارند ، واز هيچ كارى روى گردان