مىدهد ، به اصطلاح آدمهاى احساساتى هستند . بعضى اخلاقشان اخلاق عقلى است ، يعنى صرفاً مبتنى است بر حسابگريهاى خشك عقل ولو فضايل عقلى . ولى نوعى خلق و خوى هست كه بايد آن را خلق و خوى الهى دانست ، با هيچ يك از آن حسابها جور درنمى آيد ، مبادى متعارف تشكيل دهندهء شخصيت بشرى كافى نيست براى چنين روش و رفتارى . اين مطلب را به صورت يك مقدمه مىتوانيم بيان كنيم . مقدمهء دوم اين است كه مىدانيم از پيامبران يك سلسله مآثر ظهور مىكند كه دليل صدق دعوى آنهاست . قرآن از اين مآثر به « آيه » تعبير مىكند ، همچنان كه همهء عالم را به نام آيات وجود خدا ياد مىكند و همچنان كه قسمت قسمت مطالب قرآن نيز آيات خوانده شده است ، مثلًا : * ( و ما منعنا ان نرسل بالايات الَّا ان كذب بها الأولون ، هذه ناقة الله لكم اية ، و جئتكم باية من ربكم ، و ما كان لرسول ان يأتى باية الَّا باذن الله . ) * ولى متكلمين اسلامى از آياتى كه دليل صداقت و حقيقت انبياست ، با كلمهء « معجزه » تعبير كرده‌اند و تعبير ناقصى است . آيات ، منحصر به افعال ( افعالى كه بشرِ ديگر قادر به مثل آن نيست ) نمىباشد . اخلاق هم مىتواند آيه باشد ، همچنان كه علوم و معارف هم مىتواند . به عبارت ديگر سبك رفتار كه همان اخلاق است نيز مىتواند آيه باشد ، بلكه شخصيتش آيه باشد . به على عليه السلام منسوب است : * ( اىّ اية لله اكبر منى ؟ ) * كلمهء « آية الله » خصوصاً كلمهء « آية الله العظمى » خيلى كلمهء بزرگى است . كلمهء « ربانيون » در قرآن و در كلمات بزرگان دين ، مخصوصاً كلمهء « عالم ربانى » در سخنان على عليه السلام يا كلمهء « ربّيون » در قرآن ( احتمالًا ) كه مىفرمايد : * ( و كأين من نبى قاتل معه ربيون كثير فما وهنوا لما اصابهم فى سبيل الله و ما ضعفوا و ما استكانوا . ) *