عجيبى كه يكباره تغييرات و دگرگونيهاى كمّى تبديل به تغيير كيفى مىشود و بشر از حال سبعيت خارج مىشود ، دوره اى است كه در زبان دين بعد از ظهور مهدى شناخته شده است : دورهء كمال عقل ، بهداشت و طول عمر ، سلامت روح كامل و از بين رفتن عقده ها ، امنيت كامل ، بركت منابع ، صلح و صفا ( * ( تصطلح فى ملكه السباع ) * ) ، تقسيم عادلانهء ثروت ، ثروت فراوان از راه دامدارى و كشاورزى و استخراج معادن ارضى ، فقدان زنا ، ربا ، شرب خمر . ( ورقه هاى امدادهاى غيبى ) ) * اگر خوشبين باشيم ، به چه خوشبين باشيم ؟ به تكامل معنوى بشريت يا به امداد غيبى يا به ماشين و حاجت خود را از بتى كه خود ساخته‌ايم بخواهيم ، مصداق * ( أتعبدون ما تنحتون ) * باشيم ؟ مىدانيم ماركسيسم بهشت موعودى دارد و آن را نه از خدا مىخواهد و نه از فطرت انسان ، آن را از جبر ماشينيسم مىخواهد كه او انسانها را اجباراً به سوى سوسياليسم سوق دهد و امتياز طبقاتى را از ميان ببرد عملًا ديديم كه نكرد و ظلم تنها از ناحيهء مالكيت نيست كه با محو مالكيت ثروت ، همهء مظالم از ميان برود . اما مسئلهء چهارم : براى برقرارى عدالت چه چيز ضرورت دارد ، يعنى راه دين براى برقرارى عدالت چيست ؟ الف . قانون عادلانه . وضع قوانين عادلانه و ايجاد امكانات مساوى قانونى براى همه در مالكيت ، آزادى ، حق اشغال مقامات ، تعليم و تعلم ، هنر و صنعت و شغل ، حتى در عبادت ب . اجراى عادلانه كه سيرهء پيشوايان دينى بهترين گواه است . اسلام از نظر اجرا ، هم بيدارى ضعفا و اتحاد و تشكل و تحصيل قوّت را از ناحيهء آنها لازم مىشمارد و هم ايمان خود آنها به ايده بودن عدالت و هم ايمان اقويا را . اسلام تنها به مبارزه با ظالم قناعت نكرده ، عدالتخواه تربيت مىكند . ديگر اينكه از نظر ماترياليستها اين دور و تسلسل كه ضعيف پس از آنكه قوى شد تبديل به ظالم مىشود ، حل