و اما جنگ عقايد ايجاب مىكرد كه امام در اين ميدان وارد شود ، همچنان كه مكرر مىخوانيم كه با زنادقه ، طبيب هندى ، زنديق مصرى ، جعد بن درهم و . . . [ مباحثه مىكرد . ] در الامام الصادق جلد 1 ، صفحهء 183 دربارهء حديث اهليلجه و طبيب هندى مىنويسد : مبادلهء نامه ميان امام و مفضل : ان المفضل بن عمر كتب الى الصادق عليه السلام يخبره ان اقواماً ظهروا من اهل هذه الملة يجحدون الربوبية و يجادلون على ذلك و يسأله ان يرد عليهم قولهم و يحتج عليهم فى ما ادعوا بحسب ما احتج به على غيرهم . فكتب اليه الصادق فى ما كتب : * ( و قد وافانى كتابك و رسمت لك كتاباً كنت نازعت فيه بعض اهل الاديان من اهل الانكار ) * كذا * ( و ذلك انه كان يحضرنى طبيب من بلاد الهند و كان لايزال ينازعنى فى رأيه و يجادلنى عن ضلالته . . . ) * افرادى مانند هشام بن الحكم كه بيشتر اهل كلام و فلسفه و معقول بودند ، بيش از ديگران مورد احترام امام بودند . هشام است كه به نقل توحيد صدوق از امام مثلًا مىپرسد : ما الدليل على ان الله تعالى واحد ؟ فيقول عليه السلام : * ( اتصال التدبير و تمام الصنع ) * امتياز حديث شيعه : استدلالات امام [ كه ] در ردّ ابوشاكر ديصانى و ابن ابى العوجاء و غيره و يا در جواب اصحاب خودش از قبيل هشام و مفضل آمده است ، صد درصد استدلالهاى عقلى و فلسفى است و همين گونه احاديث است كه حديث شيعه را از احاديث اهل تسنن متمايز مىكند يعنى نظير آنچه در نهج البلاغه و يا در كلمات امام صادق و يا در كلمات حضرت رضا مخصوصاً در مجلس مأمون آمده است ، ابداً در اخبار اهل تسنن نيامده است . حتى برخى احاديث نبوى در اين زمينه مثل آنچه الامام الصادق مظفر ، ص 192 از بحار از حضرت رسول نقل كرده است باز در روايات شيعه است نه در روايات اهل تسنن