شكل مسيحى كه شايد ملازم است با بىخانمانى توصيه نشده ، بلكه نهى شده است . رجوع شود به ورقه هاى سفر و فوايد سفر . ح . در ديوان منسوب [ به اميرالمؤمنين ] است : تغرب عن الاوطان فى طلب العُلى و سافر ففى الاسفار خمس فوائد تفرج همّ و اكتساب معيشة و علم و آداب و صحبة ماجد فان قيل فى الاسفار ذل و محنة و قطع الفيافى و ارتكاب الشدائد فموت الفتى خير له من قيامه بدار هوان بين واش و حاسد علما و ادبا و اندرزگويانى كه جهانديده‌اند ( اگرچه به قول سعدى : جهانديده بسيار گويد دروغ ) فكرى وسيعتر و بازتر داشته‌اند نسبت به ديگران . مسلماً سياحت سى سالهء سعدى و بيست و پنج سالهء شيخ بهايى و سفرهاى متعدد شهيد ثانى تأثير زيادى داشته در وسعت افق فكر آنها . سعدى مىگويد : در اقصاى عالم بگشتم بسى . . . سعدى گاهى از جامع بعلبك ، گاهى از كاشغر ، گاهى از حجاز ، گاهى از روم سخن مىگويد . ولى حافظ با همهء ارادتى كه به او داريم و عمقى كه در غزل عرفانى او هست ، جهانديده نيست و تاب اين كار را هم نداشته است . با آب ركن آباد و گلگشت مصلَّى علاقهء خاصى داشته است . در غزل معروف « اگر آن ترك شيرازى به دست آرد دل ما را . . . » مىگويد : بده ساقى مىباقى كه در جنت نخواهى يافت كنار آب ركن آباد و گلگشت مصلَّى را و در غزلى ديگر كه مىگويد : خوشا شيراز و وصف بىمثالش . . . مىگويد : اگرچه زنده رود آب حيات است ولى شيراز ما از اصفهان به