را دوست داشته باشند . مسلمانان همه بايد دوست يكديگر باشند ، ولى دوستى اهل بيت پيغمبر به شكل خاص توصيه شده است : * ( قل لااسئلكم عليه اجراً الَّا المودة فى القربى . ) * زمخشرى در ربيع الابرار روايتى نقل كرده است مبنى بر اينكه : * ( من مات على حب آل محمّد مات شهيداً . . . ) * و به طور كلى عموم اهل تسنن طرفدار ولاء محبت مىباشند . جامى مىگويد اگر به خاطر قصيده اى كه فرزدق در مدح على بن الحسين گفته است خداوند همهء مردم را بيامرزد عجيب نيست . ابن الفارض مىگويد : ذهب العمر ضياعاً و انقضى باطلًا اذ لم افز منك بشىء غير ما اوليت من عقدى ولا عترة المبعوث حقاً من قصى فلسفهء ولاء محبت مجذوب شدن ولىّ به سوى خداست . ما در ورقه هاى على - محبت اوليا و ورقه هاى آثار عشق و محبت ، مفصل در آثار محبت و ارادت بحث كرده‌ايم و خاصيت معجزآساى نيروى محبت را يادآورى كرده‌ايم و گفته‌ايم كه مكتب انبيا مكتب عشق و ارادت است و در ميان اوليا على عليه السلام كانون محبت است و محبت على نقش اساسى در تاريخ اسلام دارد و به قول جرج جرداق روح على در طرفدارانش بود . پس محبت اوليا براى اين است كه روح آنها در دوستدارانشان حلول كند و اينها هم شكل آنها بشوند و به عبارت ديگر محبت اوليا عامل مهمى است در تربيت اسلامى . داستانهاى بلال ، خباب بن ارتّ ، عثمان بن مظعون ، ابوذر در جنگ تبوك ، خُبَيب بن عدى ، زيد بن دَثِنه و غيرهم نمونه اى از تأثير عظيم نيروى محبت است ، و همچنين داستانهاى محبان على در شكنجه هاى ستمگران . اين نوع از ولايت نيز مىتواند جزء وظايف مسلمين و مسئولٌ عنه عندا لله باشد و مشمول « * ( و قفوهم انهم مسؤلون ) * » باشد . ج . ولايت امامت ، يعنى قبول اين مطلب كه اولًا آنها وارث علوم پيغمبرند و قول و فعل و سيرتشان حجت است و بعلاوه داراى مقام ولىّ اللَّهى هستند ، شاهد بر اعمال و قطب زمان و حجت بر خلق مىباشند و زمان خالى از حجت نيست و * ( من مات و لم يعرف امام