حذر از پيروى نفس كه در راه خداى مردم افكنتر از اين غول بيابانى نيست عالم و عابد و صوفى همه طفلان رهند مرد اگر هست به جز عارف ربانى نيست خانه پر گندم و يك جو نفرستاده به گور برگ مرگت چو غم برگ زمستانى نيست ببرى مال مسلمان و چو مالت ببرند بانگ و فرياد برآرى كه مسلمانى نيست يك نصيحت ز سر صدق جهانى ارزد مشنو ار در سخنم فايده دو جهانى نيست حاصل عمر تلف كرده و ايام به لغو گذرانيده ، به جز حيف و پشيمانى نيست قصيدهء ديگر ( صفحهء 436 ) : جهان بر آب نهاده است و زندگى بر باد غلام همت آنم كه دل بر او ننهاد جهان نماند و خرّم روان آدميى كه باز ماند از او در جهان به نيكى ياد سراى دولت باقى نعيم آخرت است زمين سخت نگه كن چو مىنهى بنياد وجود عاريتى خانه اى است بر ره سيل چراغ عمر نهاده است بر دريچهء باد بسى برآيد و بىما فرو رود خورشيد بهار گاه خزان باشد و دى و مرداد بر آنچه مىگذرد دل منه كه دجله بسى پس از خليفه بخواهد گذشت در بغداد گرت ز دست برآيد چو نخل باش كريم ورت ز دست نيايد چو سرو باش آزاد قصيدهء ديگر ( صفحهء 349 ) :