مادرشگر سيليى بر وى زند هم به مادر آيد و بر وى تند از كسى يارى نخواهد غير او اوست جمله شرّ او و خير او خاطر تو هم ز ما در خير و شر التفاتش نيست با جاى دگر اين حالت در طفل كه از قهر مادر به مهر مادر پناه مىبرد ، از اين است كه قهر مادر نيز از مهر مادر ناشى مىشود ( عاشقم بر قهر و بر لطفش به جد - اى عجب من عاشق اين هر دو ضد ) و در واقع انعكاس خلوص و بىشائبگى مهر مادر در روح فرزند است ، يعنى در همان حال قهر باز هم مهر را احساس مىكند . دامان مادر براى كودك آن مقام را دارد كه بارگاه كبريايى براى يك عارف . در دعاى ابوحمزه است : و انا يا سيدى عائذ بفضلك هارب منك اليك . ايضاً : فوعزتك لو انتهرتنى ما برحت من بابك و لا كففت عن تملقك لما الهم قلبى من المعرفة بكرمك و سعة رحمتك . در دعاى كميل است : اللَّهم انى اتقرب اليك بذكرك و استشفع بك الى نفسك . اكنون مىگوييم آيا براى كودك در غير دامان پرمهر مادر جاى ديگرى هست كه آنچنان ملجأ باشد كه از قهر او هم به خود او پناه ببرد ؟ اگر نبود - و البته نيست - [ و او به جاى ديگر پناه برد ] روح لطيف و حساس كودك چه عوارضى خواهد داشت ؟