راه بردن نهايى به مقصود و مقصد است و مسئلهء پيروزى و شكست نهايى مطرح است در مقايسه با آنچه براى متقين و كافران قبلًا طرح شد . مؤمنين * ( « على هدى من ربهم » هستند ، پس مسير تكاملى و موفقيت آميز خود را و مسير مقرون به فلاح خود را در پرتو ايمان به غيب و خودسازى عملى از نظر اصلاح روح و نفس در پيوند با غيب ( نماز ) و از نظر پر كردن خلأهاى مادى و رفع نيازمنديها و همدرديها و همدليها و همبستگيهاى اهل ايمان و از نظر اعتقاد و ايمان به ايدئولوژى خود و ايدئولوژيهاى اهل حق در دوره هاى پيشين و از نظر ايقان به آخرت كه ناكاميهاى فردى نيز جبران مىشود [ مىپيمايند ] و مسئله تنها اين نيست كه فرد در جريان نوع ، تكامل مىيابد و جاودانگى نسبى مجازى نوع را به نحو سبك مجاز از مجاز به فرد نسبت بدهد ، بلكه جاودانگى حقيقى براى فرد در جوار رب العالمين [ حاصل مىشود ] و نظر به اينكه حركت بر وفق فطرت و بر وفق نظام كل هستى است و نظام كلى خلقت نظام هدايت * ( ( الذى اعطى كل شىء خلقه ثم هدى ) ) * و نظام افزايش هدايت براى راهرو است * ( ( انهم فتية امنوا بربهم و زدناهم هدى . و الذين اهتدوا زادهم هدى و اتيهم تقويهم . أ و من كان ميتاً فاحييناه و جعلنا له نوراً يمشى به فى الناس كمن مثله فى الظلمات ليس بخارج منها . . . ) ) * آنها براى هميشه راه خود را ادامه مىدهند و انقطاعها و مغلوبيتها موقت است ، بر خلاف منافقان و اهل باطل كه نورشان نور موقت است . و اين نورها دو گونه است : يكى نورهايى كه خودشان به دست خود و با تدابير خود به وجود مىآورند و مدتى هم گرد آن هستند ( يعنى نور نقشه ها ) و ديگرى نورى كه در خلقت نه براى آنها بلكه براى هدف ديگرى به وجود مىآيد و اينها از جريانهايى كه خود به وجود نياورده‌اند مىخواهند استفاده كنند : * ( او كصيب من السماء فيه ظلمات و رعد و برق . ) * قرآن ، اصلى در جامعه و تاريخ دارد كه بايد آن را اصل