وظيفهء منحصر به خود مىدانسته و ننگ مىدانسته كه زن و مادر و خواهر خود را در آن شركت دهد و حال آنكه به قول حضرات ، مرد مالك مطلق بوده . اين جز اين نيست كه مرد طبعاً خود را مسئول حمايت زن مىدانسته است . اين نكته قابل توجه است . در كتاب اعتماد به نفس اسمايلز سموئل ، ترجمهء دشتى ، صفحهء 228 ، مىنويسد : كشتى كتهد در سال 1852 در سواحل آفريقا دوساعت بعد از نصف شب به سنگ خورد و غرق شد . در اين كشتى 266 زن و 482 مرد بود كه غالب آنها سربازان انگليسى مأمور دماغهء اميد بودند . بعد از آنكه به سنگ خورد و غرق آن حتمى به نظر مىرسيد ، با صداى طبل تمام لشكريان سطح كشتى ظاهر شدند و صف بستند . به آنها امر داده شد كه زنها و بچه ها را نجات دهند . قايقهاى نجات را به آب انداختند و زنان واطفال را با لباس خواب در آنها جاى داده و قايقها را دور كردند . بعد كاپيتان كشتى امر كرد كه هركس شنا مىداند خود را به دريا افكند و سوار قايق شود . اما فرماندهء قشون مانع شد و گفت : اگر مردها بخواهند به قايق بروند هم خودشان و هم اطفال و زنان غرق خواهند شد . پس از اين حرف ، مردها از سر جاى خود تكان نخوردند . ابداً آثار ناخشنودى از آنها بروز نكرد . با كمال شهامت ايستاده منتظر مرگ شدند و قبل از آنكه كاملًا غرق شوند شليك سرور نموده خود را فداى دستهء ضعيف كردند . خلاصه اينكه از لحاظ جسمى اولًا جنس نر درشتتر و ثانياً قويتر و ثالثاً خشنتر و رابعاً داراى وسايل دفاعى و جنگى مجهزتر و آماده ترى است و از لحاظ احساسات اولًا احساسات نر مبارزانه تر و ثانياً تصاحبى و ثالثاً حمايتى است ، اما جسم زن كوچكتر ، ضعيفتر ، ظريفتر ، بى دفاعتر است و روح او بزمىتر ، غير تصاحبىتر و تحت