لايمهله النطق اذا اتسع ، و انّا لامراء الكلام و فينا تنشبت عروقه و علينا تهدلت غصونه . سخن و قلم - مرگ صاحب سخن ريحانة الادب جلد 4 ، صفحهء 75 ، نقل از شاعرى ملامطيع نام متخلَّص به عرفات : فلك به سينهء دانا حواله مىسازد ز شست حادثه هر ناوكى كه يافت گشاد وظيفه اى كه به من مىرسد ز فضل و هنر همان كنايهء خصم است و طعنهء حسّاد مضرتى كه به من از زبان خامه رسيد كجا رسيد به شريان ز نشتر فصّاد چو صاحب سخن زنده باشد ، سخن به نزد همه رايگانى بود يكى را بود طعنه در لفظ او يكى را سخن در معانى بود چو صاحب سخن مُرد آنگه سخن به از گوهر و لعل كانى بود زهى حالت خوب صاحب سخن كه مرگش به از زندگانى بود سخن تفسير صافى ذيل آيات اصحاب كهف : عن الصادق عليه السلام انه ذكر اصحاب الكهف فقال : كانوا صيارفة