است و بايد آماده شود . اين آمادگى به وسيلهء تعليم و تربيت ، آموزش و پرورش و متخصص پرورى صورت مىگيرد . لهذا هيچ فردى نيست كه براى شغلى كه بايد انجام دهد ، هرچند كارگرى و كشاورزى ساده باشد ، بالفطره آماده باشد ومتخصص زاييده شده باشد ، بايد تعليم داده شود و پرورانده شود . براى زن هر شغل و مقامى در نظر بگيريم ، چه كار داخل خانه و چه كار خارج خانه ، بايد آموزش و پرورش يابد . زنان مانند مردان نيازمند به آموزشاند . از نظر دينى نيز مىدانيم كه « * ( طلب العلم فريضة على كل مسلم ) * » اختصاص به مردان ندارد ، چه در اصول عقايد كه بايد تحقيق در آن صورت گيرد و چه در علومى كه واجب نفسى تهيّوئى است و براى واجبات عينى يا كفايى ضرورى است . اينكه در حديث است سورهء يوسف را به زنان نياموزيد و سورهء نور بياموزيد ، به فرض صحت حديث ، ناظر به اين است كه كسى مىخواهد به دختر خود از همهء قرآن چند آيه بياموزاند توصيه شده است كه از آيات سورهء نور مخصوصاً انتخاب شود و مخصوصاً از سورهء يوسف انتخاب نشود ، زيرا در چنين شرايطى اگر دخترى از سورهء يوسف بياموزد فقط متوجه جنبهء عشقى قضيه مىشود و سوء استفاده مىكند . درست مثل اين است كه كسى مىخواهد از گلستان سعدى چيزى به پسرش تعليم دهد به او گفته مىشود مثلًا از باب « فضيلت قناعت » به او ياد بده نه از باب « عشق و جوانى » و اين بدان معنى نيست كه اگر مىخواهى همهء گلستان را به او ياد بدهى باب « عشق و جوانى » را حذف كن . دليل اين توجيه اين است كه اولًا از ساير قسمتهاى قرآن نامى برده نشده است . ثانياً سيرهء زنان مسلمين كه همهء قرآن را مىآموختند اين نبوده كه سورهء يوسف را استثنا كنند . خوشمزه اين است كه عايشه در داستان افك در جواب رسول اكرم به آيه اى از سورهء يوسف استناد مىكند . ثالثاً داستان يوسف در عين اينكه يك داستان نيمه عشقى و نيمه جنايى است يك داستان بسيار آموزنده است ، درس تقوا و صبر