وجود ذهنى پيدا كند . انسان نمىتواند خود را تنها ببيند ، نه او در ياد ديگران باشد و نه ديگران در ياد او . حب جاه از همين جا سرچشمه مىگيرد . احتياج به محبت ديگران و محبت به ديگران : بعضى اشخاص مىگويند : من احدى را در اين دنيا دوست ندارم . همچو كسى قطعاً بدبخت است . انسان هرچه با اجتماع حاضر و آينده آميخته تر باشد خوشبختتر است . علت اينكه آدم بىاولاد فوق العاده ناراحت است ، همان ذخيرهء محبت است . ذخيرهء محبت گاهى از يك مجراى انحرافى سر بيرون مىآورد . بسيار ديده شده كه افراد مجرد تا آخرعمر به گربه يا سگ عشق مفرط پيدا كرده‌اند ( داستان مرحوم حاج آقا على محمد نجف آبادى ) . افرادى كه محبوبيت خود را از دست داده‌اند چنان دچار رنج و عقدهء روحى شده‌اند كه احياناً از خودكشى يا جنايت بر مردم - به جرم اينكه آنها او را دوست ندارند - سردرآورده‌اند . آيهء * ( ان الذين امنوا و عملوا الصالحات سيجعل لهم الرحمن وداً ) * مىرساند كه محبت مردم نوعى پاداش دنيوى به اهل ايمان و صلاح [ است ] و يگانه راه كسب محبوبيت اين است كه انسان بر مبناى ايمان ، عمل صالح و خير انجام دهد . اين است كه علاقه و ارادت مردم را جلب مىكند . حضرت ابراهيم دعا كرد كه مردم به ذرّيه اش محبت بورزند : * ( فاجعل افئدة من الناس تهوى اليهم . ) * امام حسين عليه السلام چنين پاداشى را دريافت : * ( و فى قلوب من والاه قبره ) * . هرچه محب و محبوب عاليتر باشد لذت بيشتر است : تنها محبت خانوادگى كافى نيست آدمى محتاج است كه مردم و محيط را دوست داشته باشد و مردم و محيط ، او را دوست داشته باشند . هرچه محبوب و محب عاليتر و لطيفتر باشد ، هر اندازه مذكور و مذكورعنده پاكتر و منزه تر باشد لذت عاليتر است ، بلكه محبت ناپاكان و پليدان موجب پليدى و كدورت روح است . عاليترين لذت محبت را آنها برده و مىبرند كه محبت خدا و اولياء خدا را در دل دارند و مطمئنند كه محبوب خدا و اولياء خدا مىباشند : * ( فاذكرونى اذكركم . ) * شيخ بهايى مىگويد : « كل من لم يعشق الوجه الحسن - قرب