* ( رأس كل خطيئة حب الدنيا ) * ناظر به اين است كه انسان نبايد فريفته و دلباخته و بنده و اسير دنيا باشد و هدف عاليتر از دنيا - كه امور مورد علاقه دنياى خود را فداى آن هدف اعلى بكند - نداشته باشد . اهميت بزرگان و اوليا در اين نبود كه احساس فرزند دوستى يا مقام و حكومت در آنها نبود و از اين جهت كسر داشتند مثل آدم عنّين كه احساس زندوستى در او وجود نداشته باشد ، بلكه در اين جهت بود كه علاقه الهىشان به قدرى قوى بود كه از علايق مادى در كمال سهولت مىگذشتند ، به واسطه شدت علاقه به امور معنوى نه به واسطه قلت علاقه به امور دنيوى ، همانطورى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : * ( حبّب الىّ من دنياكم ثلث : الطيب و النساء و قرة عينى فى الصلاة ( 1 ) ) * . پيغمبران مىگفتند : * ( ربنا هب لنا من ازواجنا و ذرياتنا قرة اعين . ) * نوح گفت : * ( ان ابنى من اهلى ) * و عتاب نوح در اين نبود كه چرا به فرزند خود علاقه مندى ، بلكه به اين بود كه توجه به مصلحت عالى الهى نداشت . اينك آيات كريمه ( 2 ) : سوره بقره ، آيه 212 : زين للذين كفروا الحيوة الدنيا و يسخرون من الذين امنوا والذين اتقوا فوقهم يوم القيمة وا لله يرزق من يشاء به غير حساب . آلعمران ، آيه 14 : زين للناس حب الشهوات من النساء و البنين و القناطير المقنطرة من الذهب و الفضة و الخيل المسومة والانعام و الحرث

--> ( 1 ) . ر . ك : ص 80 ( 2 ) . برخى از اين آيات در مقام مقايسه دنيا و آخرت است و برخى متوجه اين است كه زندگى دنيا توأم با قناعت ، حيات طيبه است و بعضى متوجه حيات اجتماعى است ، ولى اغلب مربوط است به قسمت اول و بايد استقصاء بيشترى بشود .