جمله آخر اشاره است كه رهبر بايد استقلال فكر داشته باشد نه اينكه آلت دست اطرافيانش باشد . جمله هاى اول به روحيه عدالت رهبر و اهميت آن اشاره مىكند . 3 . در نامه 26 نهجالبلاغه كه « و من عهد له عليه السلام الى بعض عماله و قد بعثه على الصدقة » پس از اندرزها و دستورالعملها و مخصوصاً اخلاص و اينكه ظاهر و باطنش يك جور باشد ، مىفرمايد : و امره ان لايجبههم ولا يعضههم ( 1 ) و لايرغب عنهم تفضلًا بالامارة عليهم ، فانهم الاخوان فى الدين و الاعوان على استخراج الحقوق . . . بؤساً لمن خصمه عندا لله الفقراء والمساكين و السائلون و المدفوعون و الغارم و ابن السبيل . . . و ان اعظم الخيانة خيانة الامة و افظع الغش غش الائمة . 4 . در كلمات قصار ، حكمت 374 : . . . و ما اعمال البر كلها و الجهاد فى سبيلا لله عند الامر بالمعروف و النهى عن المنكر الَّا كنفثة فى بحر لجى ، و ان الامر بالمعروف و النهى عن المنكر لايقربان من اجل و لاينقصان من رزق ، و افضل من ذلك كله كلمة عدل عند امام جائر . از اين جمله دانسته مىشود كه اصلاح داخل ( امر به معروف و نهى از منكر ) از جهاد با كافر خارجى مهمتر است ، و در داخل مبارزه با كژروىهاى رهبر از همه مهمتر است . مخفى نماند كه امر به معروف در بعضى از مراتب جهاد است و سخن عدل با پيشواى ستمگر نوعى امر به معروف و نهى از منكر است .

--> ( 1 ) . عضه فلاناً : بهته