مديريت خود نياورده است ، انسان به معنى واقعى نيست . البته همانطور كه در مقاله « ولاءها و ولايتها » گفته‌ايم ، كار تسلط و ولايت تصرف انسان و در حقيقت كار مديريت انسان گاهى مىرسد به آنجا كه مالك قوه خيال و تداعى معانى و انديشه خود مىشود كه به قول مولوى : حاكم انديشه‌ام محكوم نى چونكه بنّا حاكم آمد بر بنى و گاهى بدانجا مىرسد كه خلع بدن مىكند و يا آنكه هرگونه تصرفى در بدن خود مىكند و اگر برسد به مرحله تصرف در جهان خارج ، ديگر از ما نحنفيه كه بحث در مديريت نفس است خارج است ( 1 ) . راجع به مديريت افراد ديگر ، عصر امروز آنچنان براى آن اهميت قائل است كه به قول آقاى دكتر ابوطالب مهندس ، عصر ما را عصر مديريت مىنامند . اين توجه و اين اهتمام مبتنى بر چند چيز است : الف . سرمايه انسانى هر اجتماع بزرگترين سرمايه آن است . اينكه على عليه السلام علم را بر مال ترجيح مىدهد ، چون علم ثروتى انسانى و سرمايه اى انسانى است ولى ثروت نيرو و سرمايه اى است غير انسانى . با فقدان اين سرمايه انسانى آن سرمايه غير انسانى بلاست ولى با فقدان سرمايه غيرانسانى ، به وسيله آن سرمايه انسانى مىتوان آن را تحصيل كرد و در اختيار گرفت ، همچنان كه امروز مىبينيم ملت جاهل ولى ثروتمند يعنى داراى بزرگترين منابع زيرزمينى مثل ايران و سعودى در مقابل ملتهاى عالم و فاقد اين منابع خاضع و خاشعاند ، آنها از سرمايه اينها بهره بردارى مىكنند . در حديث است : * ( الناس معادن كمعادن الذهب و الفضة . ) * ب . اين سرمايه هاى انسانى يعنى انسانها نيازمند به مديريت و رهبرى و اكتشاف و استخراج هستند ، همچنان كه فىالمثل نفت

--> ( 1 ) . انسان حتى در عبادت بايد رعايت مديريت نفس را بكند . حديث معروف رسول خدا خطاب به جابر درباره حفظ نشاط عبادت كه : * ( ولاتبغض الى نفسك عبادةا لله ، فان المنبت لاارضاً قطع ولا ظهراً ابقى .