روح ، بدن برزخى ، كلام شيخ در المباحثات جناب عبدالرحمن بدوى ، ضمن ارسطو عندالعرب ، صفحه 198 ، بند 355 ، از شيخ در اين باره سؤالى مىشود و اظهار عجز مىكند . حقيقت آدمى روح اوست نه تن او مثنوى ( ميرخانى ، صفحه 112 ، سطر 18 ) : در زمين ديگران خانه مكن كار خود كن كار بيگانه مكن روح ، تجرد - نظر ارسطو از مقدمه احمد فؤاد الاهوانى بر علمالنفس ابن رشد و همچنين از مقدمه مختصرش بر علم النفس اسحاق بن حنين كه ضمن علمالنفس ابن رشد چاپ شده ، بر مىآيد كه معلوم نيست ارسطو شخصاً قائل به تجرد روح بوده است يا نه . عقيده به تجرد روح مربوط به بعضى از شارحان اسكندرانى ارسطو مثل تامسطيوس [ است ] نه همه . اسكندر افريدوسى چنين نظرى نداشته است . در كتاب درباره ارسطو كه ظاهراً عين ترجمه كتاب النفس ارسطوست ( ترجمه على مراد داودى ، چاپ 1348 تهران ، صفحه 212 ) مىگويد : اينك در آن جزء از نفس نظر كنيم كه نفس به وسيله آن مىشناسد و مىفهمد ، اعم از آنكه اين جزء مفارق باشد يا اينكه مفارقت آن نه از لحاظ امتداد مكانى بلكه تنها از لحاظ منطقى باشد . در اينجا ارسطو تجرد را به صورت احتمال طرح مىكند .