نسبتاً مفصل بحث كرده است . دنيا در تعليمات روحانيت مسيحى از نظر آندره ژيد در مقدمه سلمان پاك به قلم دكتر على شريعتى ، نقل از كتاب مائده هاى زمينى تأليف آندره ژيد ، ترجمه حسن هنرمندى ، مىگويد : اساس انديشه اش ( آندره ژيد ) در مائده هاى زمينى توجه به نعمات مادى و زيباييهاى عينى و طبيعى و هوسها و غرايز بشرى است در طغيان عليه تعاليم مسيحيت كه جوانى او را به قول خودش در زنجيرهاى درونى فراوانى به بند كشيده بود و عليرغم اين تعاليم به قرآن كه زيباييها و نعمتهاى مادى و طبيعى را مىستايد و به غرايز بشرى اهميت فراوان مىدهد مىگرايد ، و اصطلاح « مائده هاى زمينى » را از آن گرفته است . وى بيزارى خود را از تعاليم و قيود اخلاقى زاهدانه اى كه مسيحيت بر مؤمنان مىنهد و نيز اندوهى كه ادب رمانتيك مىستايد در سراسر مائده هاى زمينى آشكار كرده است : ادبيات ما بخصوص ادبيات دوره رمانتيسم اندوه را ستوده و انتشار داده است ، آن هم نه اندوه فعال و گستاخى كه آدم را به پرافتخارترين كوششها برمىانگيزد ، بلكه يك نوع حالت خمود كه آن را ماليخوليا و سودا مىناميدند و بيش از اندازه پيشانى شاعر را پريده رنگ مىساخت و نگاهش را از اندوه مىآكند و در اين امر « باب روز » و جلب دلها نيز دخالت داشت . شادى ، مبتذل و نشانه تندرستى ساده لوحانه و حيوانى جلوه مىكرد و . . . اندوه خاص روحانيت و بنابراين نشانه عمق بود . ( مائده هاى زمينى ، صفحه 256 ) و درباره تعاليم زاهدانه مسيحيت مىگويد :