مىشود اين است كه آزادى انسان و تحقق يافتن شخصيت او هدف اصلى هر توسعه بايد باشد . تحريك حرص و آز ، ميل به تراكم مالى و دسترسى به آخرين فرآورده هاى فنى كمكم از حالت وسيله رفع احتياج به حالت وسيله ارضاء بوالهوسى در مىآيد . . . انسان ممكن است خيلى چيزها داشته باشد ، رضامندى و سعادت فرد امرى است ما فوق داشتن ( 1 ) . در روزنامه اطلاعات مورخه 2 / 12 / 52 صفحه 5 و 17 ، مقاله اى تحت عنوان « هيولاى رها شده » به قلم آرنولد توينبى ، ترجمه فريد جواهر كلام درج شده بود كه خيلى جالب است . مىنويسد : در كتابهاى مذهبى مىخوانيم كه « . . . و خداوند پس از خلق آدم و حوا به آنان فرمود بارور و كثير شويد و سراسر زمين را فراگيريد و بر ماهيان دريا و مرغان هوا و هر جنبنده ديگر بر روى زمين فرمانروايى كنيد . » اين جريان تا زمانى بود كه آدم و حوا در باغ بهشت بودند و از نعمتهاى آن بهره ور مىشدند ، اما همين كه مرتكب خطا شدند و از ميوه ممنوعه تناول كردند خداوند آنها را از باغ بهشت اخراج كرد و به آنان فرمود : « از اين پس بايد با عرق جبين و كد يمين نان به دست آوريد و بخوريد ، اين كيفر خطايى است كه مرتكب شده‌ايد » . . . ولى نسلهاى بعدى آدم و حوا به زودى اين كيفر سنگين را فراموش كردند و نان خوردن با عرق جبين و كد يمين را امرى مسلَّم فرض كردند و چيزى نگذشت كه خود را با محيط خويش هماهنگ ساختند و از زيباييهاى طبيعى و منابع سرشارى كه

--> ( 1 ) . مقايسه شود ميان اين نظر و نظريه ماكس و بر در كتاب جهانى از خود بيگانه كه هدف قرار گرفتن پول را مايه تكامل مىداند ! ! !