فيلسوفان حاكم و حاكمان فيلسوف - نيست ، در عموم مردم است گناه طبعاً كم مىشود و جرم به حداقل نقصان مىيابد ، همچنانكه در عهد رسولاكرم و حضرت على افرادى مجرم مثلًا سارق [ خود اقرار مىكردند ، ] مانند داستان غلام سياه و يا زانى و زانيه مثل داستان زنى كه خدمت مولى آمد و گفت : « طهرنى » و يا مردى كه خدمت رسولاكرم آمد و اقرار به زنا كرد ( شرح لمعه ) . در كتاب مكتبهاى سياسى ، ذيل « لنينيسم » نظر لنين را درباره دولت چنين بيان مىكند : دولت محصول غير قابل آشتى بودن طبقات و مظهر خصومت طبقاتى است . وجود دولت به خودى خود ثابت مىكند دشمنيهاى طبقاتى غير قابل رفع است و سازش بين انسان امكان ندارد . دولت آلت استثمار طبقات ستمكشان است و قدرتى است كه از جامعه برخاسته ولى خود را ما فوق جامعه قرار داده ( 1 ) و بيش از پيش از آن جدايى گرفته است . از صفات مميزه دولت يكى دسته بندى و تقسيم رعاياى دولت است براساس تقسيمات ارضى و ديگر تأسيس نيروى مسلح است . وجود نيروى مسلح ، خود دليل شكاف بين طبقات اجتماعى مردم است و نيز جلوگيرى دولت از مسلح شدن تمام مردم ، خود دليل بر وجود طبقات متخاصم و وجود حالت دشمنى و آشتىناپذيرى بين طبقات مردم مىباشد . از نظر ما - همانطور كه در مقاله « حكومت و ولايت » علامه طباطبايى آمده است - ممكن است دولت مظهر آشتى گروههاى متخالف و احياناً متخاصم باشد . نسبت دولت به جامعه از قبيل نسبت صورت است به ماده مركَّبه . البته اجزاء ماده چنان كه مىدانيم با

--> ( 1 ) . مظهر از خودبيگانگى جامعه