حافظ ، منازل سلوك - تزكيه نفس تزكيه نفس به طوركلى : تصفيه نفس : تو كز سراى طبيعت نمىروى بيرون كجا به كوى حقيقت گذر توانى كرد جمال يار ندارد نقاب و پرده ولى غبار ره بنشان تا نظر توانى كرد ( حقيقت سرايى است آراسته هوا و هوس گرد برخاسته نبينى به جايى كه برخاست گرد نبيند دگر گرچه بيناست مرد ) ( 1 ) چگونه طوف كنم در فضاى عالم قدس كه در سراچه تركيب تخته بند تنم رويش به چشم پاك توان ديد چون هلال هر ديده جاى جلوه آن ماه پاره نيست خانه خالى كن دلا تا منزل جانان شود كاين هوسناكان دل و جان جاى ديگر مىكنند قلب اندوده حافظ بر او خرج نشد كه معامل به همه غيب و نهان بينا بود در مقامات طريقت هر كجا كرديم سير عافيت را با نظر بازى فراق افتاده بود

--> ( 1 ) [ سعدى ]