دارد انسان وقتى كه به بزرگترين آرزوهاى عمرش مىرسد بى اختيار به وجد مىآيد . [ در ] بعضى اشعار حافظ ، آهنگ آهنگ « وجد » است ، مثلًا : در همه دير مغان نيست چو من شيدايى . . . يا : عكس روى تو چو در آينه جام افتاد . . . گويى حافظ در اين اشعار مىرقصد . و از جمله اشعارى كه حافظ در آن اشعار مىرقصد اين غزل عرفانى است : هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند وان كه اين كار ندانست در انكار بماند اگر از پرده برون شد دل من عيب مكن شكر ايزد كه نه در پرده پندار بماند صوفيان واستدند از گرو مىهمه رخت دلق ما بود كه در خانه خمّار بماند حافظ - عرفان ، سختى راه طريق عشق طريقى عجب خطرناك است نعوذبا لله اگر ره به مقصدى نبرى ايضاً : به بوى نافه اى كاخر صبا زان طرّه بگشايد ز تاب جعد مشكينش چه خون افتاد در دلها شب تاريك و بيم موج و گردابى چنين حائل كجا دانند حال ما سبكباران ساحلها ايضاً : سينه تنگ من و بار غم او هيهات مردِ آن بار گران نيست دل مسكينم ايضاً : اشكم احرام حريم حرمت مىبندد گرچه از خون دل ريش دمى طاهر نيست