احبّه ، فاذا احببته كنت سمعه الَّذى يسمع به و بصره الَّذى يبصر به و يده الَّذى يبطش بها . . . پيوسته بنده بواسطهء انجام نوافل به من نزديك مىگردد تا آنجا كه او را دوست بدارم . پس آنگاه كه او را دوست بدارم گوش او خواهم شد كه با آن مىشنود ، و چشم او خواهم گشت كه با آن مىبيند ، و دست او خواهم گشت كه بالا و پائين ميبرد . . . هر چه مقام عبوديت و بندگى انسان كاملتر شود ، و قرب و نزديكى بنده به خدا بيشتر گردد ، خاصيت ربوبيت و پروردگارى در اعمال و اقوال او بيشتر مىشود . و همانگونه كه امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : العبوديّة جوهره كنهها الرّبوبيّة ، بندگى جوهره اى است كه حقيقت آن ربوبيت و پروردگارى است ، بنده بر اثر عبوديت به مرتبه اى ميرسد كه دستش دست خدا ، و گوشش گوش خدا ، و ديده اش ديدهء خدا مىگردد و در اين مرتبه است كه از آن ولايت مطلقه اى كه ذات اقدس حق بر سر تا سر عالم هستى دارد بهره اى نصيب او مىگردد و قدرت تصرف در آفاق و انفس برايش حاصل مىشود ، كه انبياء الهى و اولياء او در صف مقدم رهروان اين راه هستند ، و سالكان إلى اللَّه و عارفان به حق هر يك بحسب بهره اى كه از عبوديت و بندگى پروردگارى گرفته‌اند در مراتب بعدى قرار دارند ، و اگر ما مىبينيم كه سخنان پيامبران و اولياء الهى اين قدر در دلها اثر مىگذارد ، و آنان در يك برخورد انسان را از خود بى خود نموده و به سمت خود مىكشند ثمرهء همين خاصيت و اثر ولايتى است كه در كلام آنها نهفته است ، از اين مرتبه كه بگذريم و مراتب پائينتر را مورد دقت قرار دهيم باز اين اثر را در سخنان بزرگان از عرفاء و سالكان إلى اللَّه