مىگويم اين حقيقت از نقل و عقل بدست مىآيد : اما نقل همان آيهء سورهء و الشمس در اين زمينه كفايت مىكند كه پس از آن سوگندهاى عظيم ، ذات اقدس حق ميفرمايد : قد افلح من زكَّيها . و قد خاب من دسّيها . 91 : 9 - 10 ترجمه : به تحقيق رستگار شد آن كس كه اين نفس را تزكيه نمود و پاك ساخت . و بىبهره گشت آنكه آن را آلوده نمود . اين همه تأكيد گوياى اين حقيقت است كه طهارت قلب بمراتب از طهارت بدن مهمتر است و وقتى كه ما طهارت را نصف ايمان دانستيم مسلما آنچه را كه از اهميت بيشترى برخوردار است كه همان طهارت باطن باشد در بر خواهد داشت و به همين زودى در اخبارى كه در اين باب رسيده آنچه را كه صريحا دال بر اين حقيقت باشد خواهد آمد . اما دليل عقلى : اگر تو لطف حضرت حق تعالى را مد نظر داشته باشى و در اين امر كه او از تو طهارت مكانى را كه مجاور تو است و پاكيزگى لباسى را كه بر تن تو است و بدنى را كه بمنزلهء قشر و پوستى براى حقيقت تو مىباشد از تو خواسته تأمل نمائى ، از اين امور به اين نتيجه مىرسى و علم قطعى برايت حاصل مىشود كه ذات اقدس حق مسلما به طهارت قلبت بىتوجه نبوده و به پاكيزگى باطنت از آلودگىها و كثافتهاى معنوى كه خباثت و ناپاكيش با كثافات ظاهرى اصلا قابل قياس نيست توجه دارد .