متوكل براى پسر خود محمد و سپس براى دو پسرش ابو عبد الله معتز بالله و ابراهيم مؤيد بالله به وليعهدى پس از خود بيعت نمود و سران مردم را از هر شهرى به سامره فراخواند و آنان را بر بيعت جائزه ها داد و حقوق ده ماه سپاهيان را پرداخت كرد و خطيبان را فرستاد تا خطبه آن را بخوانند . در همين سال ، محمد منتصر حج گزارد و مادر متوكل همراه وى بود و در موسم با مردم حج گزارد و اخلاق و رفتار وى در اين سفر ستوده بود [ . . . ] متوكل بهر يك از وليعهدها ناحيه اى از كشور را واگذار كرد ، مصر و مغرب را به منتصر داد و منشى او احمد بن خصيب بود ، و خراسان و عراق عجم را به ابو عبد الله معتز بالله واگذاشت و منشى وى احمد بن اسرائيل بود ، و شامات و ارمنستان و آذربايجان را به ابراهيم مؤيد بالله سپرد و منشى او محمد بن على معروف بود . در همين وقت متوكل امر كرد كه در هيچيك از كارهاى دولتى از احدى از اهل ذمه كومك نخواهند و كنشتها و كليساهاى تازه ويران شود و از عمارت ساختن ممنوع شدند و آن ( فرمان ) را به اطراف نوشت . اسحاق بن ابراهيم درگذشت و ( متوكل ) آنچه از مشاغل خراج نواحى سواد ( عراق ) و اطراف مصر و نواحى دجله و جز آن در عهده وى بود ، باضافه توابع [ . . . ] و فارس را در عهده پسرش محمد قرار داد و هفت روز در هر روزى هفت خلعت بر وى پوشانيد و پرچمهاى بسيار براى وى بست و نزد او برترين منزلت را داشت . [ محمد ] عمال پدرش را بر سر كار بگذاشت و منشيان او بر خراج على بن عيسى بن ازداد برود ، و برنامه ها ميمون بن ابراهيم ، و بر مظالم اسحاق بن يزيد خويشاوند هارون بن جيغويه بود . حسين بن اسماعيل را بجاى عمويش محمد بن ابراهيم به فارس فرستاد و بوى دستور داد . تا او را آن قدر شكنجه دهد كه اموالى را كه بدست وى افتاده است ، در آورد ، پس محمد زير شكنجه مرد . عبد الواحد بن يحيى معروف به حوط خويشاوند طاهر عامل خراج مصر و كومكهاى آن بود و محمد بن اسحاق او را بفرماندهى سپاه خويش گذاشت