فرستاد ، اما كثير بدرفتارى نمود و مورد نكوهش بود ، و رشيد سند را در عهده عيسى ابن جعفر بن منصور نهاد و عيسى محمد بن عدى ثعلبى را بحكومت آنجا فرستاد و چون از راه رسيد ( كار خود را ) با عصبيت و زورگويى و قبيله ها را بجان هم انداختن آغاز كرد و به قصد ملتان از منصوره بيرون رفت ، پس مردم ملتان به روى وى ايستادند و با او نبرد كردند تا او را شكست دادند و آنچه اسلحه همراه داشت به غارت بردند و او خود بىآنكه به چيزى بازنگرد رو بگريز نهاد تا به منصوره رسيد و ( دشمنى و ) عصبيت ميان يمنيها و نزاريها استوار و پيوسته گشت . پس رشيد عبد الرحمان [ . . . ] و سپس ايوب بن جعفر بن سليمان و پس از او در سال 184 داود بن يزيد بن حاتم مهلبى را بحكومت سند برگزيد و داود برادر خود مغيره را بر سر كار فرستاد ، پس نزاريها سر بلند كردند و تصميم گرفتند كه آن بلاد را به چهار بخش كنند ، ربعى براى قريش و ربعى براى قيس و ربعى براى ربيعه ، و يمنيها را بيرون كنند ، و چون مغيره از راه رسيد مردم منصوره دروازه ها را بستند و او را از ورود ( به شهر ) مانع شدند مگر آنكه با آنان عهد كند كه در ميان ايشان اعمال عصبيت نكند يا هم همگى از شهر بيرون روند و او در آيد و هر كس رمقى داشت بيرون رفت و مغيره به شهر در آمد و بر نزاريان بيداد مىكرد پس با وى نبرد كردند و او را در هم شكستند و داود بن يزيد چون خبر يافت خود رهسپار شد و از راه رسيده شمشير در ميان آنان نهاد و از نزاريان مردمى بسيار كشت و رهسپار منصوره شد و بيست روز با آنان جنگيد و چندين ماه جنگها ميان آنان پيوسته بود ، سپس بديگر شهرهاى سند روى نهاد و پيوسته فتح مىكرد و ويران مىساخت تا آنكه كاملا بر آن بلاد تسلط يافت . هارون ، سليمان بن ابى جعفر را والى دمشق كرد ، پس مردم دمشق به جهت كوزه بلورى كه در محرابشان بود بر وى تاختند و بيرونش كردند و هر چه داشت به غارت بردند .