شبى بود كه على بن ابى طالب در بامداد آن كشته شد . وفاتش در اجهير ميان حميمه و اذرح از توابع دمشق در هفتاد و هشت سالگى روى داد ، و مادرش : زرعه دختر مشرح بن معدى كرب يكى از چهار پادشاه كنده بود و دارايى و برترى و بزرگوارى داشت و از پدرش روايت مىكرد . گفت : از پدرم شنيدم كه مىگفت : كسى كه نفسش در هواى خويش بر او چيره گردد ، نبايد طمع كند تا در آنچه مىخواهد بر نفس چيره شود . و گفت : از پدرم شنيدم كه مىگفت : مردم زمانى با پرهيزگارى معاشرت مىكردند ، سپس كه آن برداشته شد با مردانگى معاشرت كردند ، سپس آن هم از ميان رفت و با حيا آميزش نمودند ، و چون حيا از ميان رفت ، پرده پاره شد . و گفت : از مرد بزرگوار هر گاه مهربانى خواهند ، نرمخو گردد ، و با مرد فرومايه هر گاه مهربانى كنند ، سنگدل شود . و گفت : سخاوت ورزيدن مردم از آنچه در دست ديگران است ، از سخاوتمندى آنان به بخشش بهتر است ، و قناعت لذت زندگى است ، و رضا به قسمت از مردانگى بخشش بيشتر است ، و كسى كه خود را از چهار چيز نگه دارد سزاوار است كه آنچه بجز او رسيده است به دو نرسد : شتاب كردن ، لجاج ورزيدن ، خود پسندى و سستى كردن . على بن عبد الله بن عباس را بيست و دو فرزند بود : محمد بن على ، مادرش : عاليه دختر عبيد الله بن عباس ، داود و عيسى از كنيزى ، سليمان و صالح از كنيزى ، احمد و بشر و مبشر و اسماعيل و عبد الصمد از كنيزانى ، عبد الله اكبر ، مادرش : ام ابيها دختر عبد الله بن جعفر بن ابى طالب ، و از او فرزندى نماند ، و عبيد الله ، مادرش فلانه دختر حريش ، و عبد الملك و عثمان و عبد الرحمان و عبد الله اصغر و سفاح همو است ، و يحيى و اسحاق و يعقوب و عبد العزيز و اسماعيل اصغر و عبد الله اوسط و احنف همو است ، از چند كنيز .