بيعت با ابى بكر سرباز زدند و با على بن ابى طالب پيوستند . از جمله : عباس بن عبد المطلب و فضل بن عباس و زبير بن عوام بن عاص و خالد بن سعيد و مقداد بن عمرو و سلمان فارسى و ابو ذر غفارى و عمار بن ياسر و براء بن عازب و ابى بن كعب . پس ابو بكر نزد عمر بن خطاب و ابو عبيدة بن جراح و مغيرة بن شعبه فرستاد و پرسيد كه مصلحت چيست ؟ گفتند : مصلحت آن است كه عباس بن عبد المطلب را ببينى و براى او در اين امر بهره اى قرار دهى كه حق او و سپس حق فرزندان او باشد و بدين وسيله دست على را كوتاه كنيد تا آنگاه كه عباس بسوى شما پيوست شما را حجتى بر على باشد . پس ابو بكر و عمر و ابو عبيدة بن جراح و مغيره رفتند و شبانه بر عباس در آمدند ، آنگاه ابو بكر زبان بستايش و نيايش خدا گشود و سپس گفت : » همانا خدا محمد را پيامبر ( خويش ) و سرپرست مؤمنان فرستاد و به بودنش در ميان آنان بر ايشان منت گذاشت تا آنكه براى محمد ثواب خود را برگزيد و كارهايى را به خود مردم واگذاشت تا آنكه با رعايت مصلحت و خيرخواهى خود براى خود نظر دهند ، پس مرا براى سرپرستى خود و رسيدگى بكارهاشان برگزيدند و من هم زمامدار شدم و به يارى و راهنمايى خداى ، بيم سستى و سرگردانى و بددلى ندارم و توفيق من جز از خدا نيست ، بر او توكل كردم و بسوى او بازمىگردم و پيوسته از بدگويى خبر يابم كه سخن بر خلاف عموم مسلمانان مىگويد و شما را پناهگاهى قرار مىدهد تا دژ استوار و رونق كار او باشيد [ 1 ] . پس يا بايد با مردم در آنچه بر آن فراهم گشته‌اند ، هم آهنگ مىشديد و يا هم آنان را از آنچه بدان گرويده‌اند بازمىداشتيد ، هم اكنون ما نزد تو آمده‌ايم و

--> [ 1 ] عبارت اصل « فتكونوا » بوده است چنان كه در الامامه و السياسه ص 15 ، و شرح ابن ابى - الحديد ج 1 ص 74 ملاحظه شد ، و ترجمه آن همين است كه نوشته شده و اگر « فتكون » تصحيف « فيكون » باشد ترجمه اين است : تا دژ او استوار و كار او تازه و رونقدار باشد .