* ( فيه الى الله ) * [ 1 ] « بر او نازل شد ، گفت : آن را در سوره بقره بگذار . ابن مسعود گفته است كه قرآن بامر و نهى و بيم دادن و نويد دادن فرود آمد . و جعفر بن محمد عليه السلام گويد : قرآن بحلال و حرام و مواريث و احكام و داستانها و تاريخ و ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه و مواعظ و مثلها و ظاهر و باطن و خاص و عام نازل گرديد . رسول خدا انتظار مىبرد و آماده نبرد ميشد تا آنكه خداى عز و جل اين آيه را نازل كرد : * ( اذن للذين يقاتلون بانهم ظلموا و ان الله على نصرهم لقدير ) * [ 2 ] ، » به كسانى كه مردم بنبرد آنها برخواسته‌اند ، رخصت داده شد ( كه نبرد كنند ) چه آنان ستم شده‌اند و همانا خدا بر يارى آنان توانا است . « و نيز آيه اى كه بعد از اين آيه است و خدا دستور داد كه : * ( فقاتل فى سبيل الله لا تكلف الا نفسك ) * ، الى آخر الآية [ 3 ] » پس در راه خدا نبرد كن ، جز بر خويش مكلف نيستى ، تا آخر آيه . « پس يك مرد از مؤمنان با ده نفر از مشركان برابر شمرده مىشد تا آنكه خدا اين آيه را فرستاد . * ( الآن خفف الله عنكم و علم ان فيكم ضعفا فان يكن منكم مأة صابرة يغلبوا مأتين و ان يكن منكم الف يغلبوا الفين ) * [ 4 ] ، » اكنون خدا تكليف شما را سبك نمود و دانست كه در شما ناتوانى است ، پس اگر صد نفر شكيبا از شما باشند بر دويست نفر پيروز آيند و اگر هزار نفر از شما باشند بر دو هزار پيروز گردند . « خدا از آسمان شمشيرى در غلاف بر پيمبرش فرستاد و جبرئيل به او گفت : پروردگارت تو را مىفرمايد كه به اين شمشير با قومت نبرد كنى تا آنكه بگويند : لا إله الا الله ، و اينكه تو پيامبر خدايى و هر گاه چنين كردند خونها و مالهاشان جز براى مستحق آنها حرام خواهد بود و حساب آنان بر خداست . پس نخستين سريه اى كه رفت و اولين پرچمى كه در اسلام بسته شد براى حمزة ابن عبد المطلب بود و ما آن و جز آن را در همين كتاب خود پس از انجام يافتن غزوه هايى

--> [ 1 ] س 2 ، ى 281 . [ 2 ] س حج ، ى 39 . [ 3 ] س نساء ، ى 84 . [ 4 ] س انفال ، ى 66 .