دوخته بود و انديشه خود راهى است بهدايت يافتن ، شاهنشاهى و بسيارى دارايى و درياى وسيع ( فرات ) و كاخ سدير ، خوشحالش نمود ، پس دلش به خود آمد و گفت : چيست فايده زنده اى كه بايد بسوى مرگ رود ؟ پس از او « منذر » بن نعمان سى سال [ 1 ] و پس از او « عمرو بن منذر » سلطنت يافت و اوست [ 2 ] كه حارث بن ظالم در نزد او خالد بن جعفر بن كلاب را كشت ، پس كشتن حارث را بر خود لازم شمرد و بجستجوى او برآمد ، پس حارث پسر عمرو را كه در آل سنان بشيرخوارگى بود جست و كشت [ 3 ] . آنگاه « عمرو » بن منذر دوم كه پسر هند باشد و « مضرط الحجاره » لقب داشت [ 4 ] پادشاه شد . او روزگار خود را دو روز قرار داده بود : روزى را براى شكار و روزى را براى ميگسارى ، و آنگاه كه براى ميگسارى مىنشست مردم مىبايست بر در وى بانتظار بايستند تا بزم ميگسارى او برچيده شود . پس طرفة بن عبد ( اين اشعار را ) درباره او گفت : فليت لنا مكان الملك عمرو رغوثا حول حجرتنا تخور

--> [ 1 ] منذر بن اسود بن نعمان بن منذر كه بگفته مسعودى مادرش دختر عوف بن نمر بن قاسط ، بس كه زيبا بود « ماء السماء » و خودش « ابن ماء السماء » گفته ميشد . ( مروج الذهب ج 2 ص 98 ) . بگفته حمزه اصفهانى « ابن ماء السماء » منذر بن امرئ القيس بن نعمان بن امرئ القيس بن عمرو و مادرش « ماء السماء » ماويه دختر عوف بن جشم بود ( تاريخ حمزه ص 7 ) . اين منذر در روز « عين اباغ » از روزهاى عرب جاهلى در جنگ با حارث بن جبله پادشاه غسانى كشته شد ( ايام العرب فى - الجاهليه ص 51 ) . [ 2 ] بجاى عمرو بن منذر در اين قضيه « نعمان بن منذر » و گاهى « اسود ابن منذر » برادر نعمان را نوشته‌اند ( ايام العرب فى الجاهليه ص 242 ) . [ 3 ] كامل ج 1 ص 341 . [ 4 ] او محرق دوم است و مادرش هند عمه امرئ القيس شاعر معروف دختر حارث بن عمرو بن حجر كندى آكل المرار است كه براى منذر بن ماء السماء دو پسر آورد : عمرو و قابوس ( تاريخ حمزه ص 72 ، كامل ج 1 ص 330 ) . اوست كه در « يوم اواره دوم » بر قبيله طى تاخت و از بنى عدى هفتاد نفر اسير گرفت و نود و نه نفر از بنى دارم را گرفت و در « اواره » آنها را سوزانيد . عمرو بن هند