جملهء آنها تكبيرة الاحرام بوده باشد ، بعد از اين اقتصار به سه تكبير است دو مستحب و يك واجب ، گاه است اقتصار به همان تكبيرة الاحرام مىشود به ترك شش تكبير مستحب . و اما كيفيت اتيان به تكبيرات از حيثيت جهر و اخفات ، پس اگر مأموم بوده باشد أولى در حق او آن است كه اخفات در همه نموده باشد ، خصوصا در صورتى كه صوت او را امام بشنود . و اگر امام بوده باشد أولى در حق او اخفات در شش تكبير مستحب است و جهر در تكبيرة الاحرام ، خواه نماز جهرى بوده باشد يا اخفاتى ، شايد حكمت در اين بوده باشد كه جهل قرينه شود در حق مأمومين كه امام داخل در نماز شده . و اما منفرد پس دور نيست كه مخير بوده باشد ما بين جهر و اخفات ، اگر چه ممكن است تفرقه شود در نماز جهرى و اخفاتى ، پس حكم به استحباب اجهار تكبيرات شود در نماز جهرى و به استحباب اخفات در نماز اخفاتى . بدان كه از جملهء أدعيه وارده قبل از تكبيرة الاحرام اين دعا است « يا محسن قد أتاك المسيء و قد أمرت المحسن أن يتجاوز عن المسيء أنت المحسن و أنا المسيء فبحق محمد و آل محمد صل على محمد و آل محمد و تجاوز عن قبيح ما تعلم مني » و كفعمى زياده كرده است بعد از تعلم مني « يا ذا الجلال و الاكرام » . بدان كه مقتضاى حديثى « 1 » كه مستند اين دعا است آن است كه اين دعا قبل از تكبيرة الاحرام خوانده شود ، خواه با تكبيرات ست بوده باشد يا نه ، و بر تقدير اول قصد تكبيرة الاحرام در تكبيره أخيره نمايد يا در أولى يا در غير اينها ، بنابر اين پس آنچه مرحوم شهيد در ذكرى « 2 » فرموده كه مورد اين دعا بعد از تكبير

--> « 1 » مصباح كفعمى ص 14 . « 2 » ذكرى شهيد اول ص 179 .