خداوند عالم جل شأنه ، ظاهر اين است همين قدر كفايت مىنمايد در صحت صلاة ، خواه واجب بوده باشد يا سنت ، خواه ادا بوده باشد يا قضا ، خواه تمام بوده باشد يا قصر . لكن أحوط آن است در نماز واجب قصد وجوب ، و در نماز مستحب قصد استحباب نمايد ، و در اداء قصد اداء و در قضا قصد قضا ، و در تمام قصد تمام و در قصر قصد قصر نمايد ، به اين نحو در نماز ظهر ادايى حضرى چنين نيت نمايد ، كه اتيان به نماز ظهر ادايى حضرى مىنمايم به جهت اين كه خلاق عالم جل شأنه بر من واجب ساخته است قربة الى اللَّه . و اگر قضا است تبديل ادا به قضا نمايد ، و اگر در سفر است تبديل تمام به قصر نمايد ، چنانچه تبديل واجب به مستحب مىنمايد در نماز سنتى . مبحث دوم : در تفصيل آنچه لازم چيزى است كه در مبحث اول مذكور شد . بدان كه از آنچه مذكور شد معلوم شد كه نيت أمر قلبى است ، لسان را در آن دخلى نيست ، پس هر گاه كسى آنچه مذكور شد او را در تحت لفظ درآورد ، اگر به اعتقاد اين است كه آنچه تلفظ نموده نيت است تشريع خواهد بود ، فرقى در اين باب ما بين نماز و غير نماز از عبادات مثل وضو و غسل و تيمم و زكات و خمس و صوم و حج نيست ، نيت در جميع آنها همان أمر قلبى است كه متعلق است به هر يك از عبادات مذكوره به كيفيتى كه مذكور شد بالاضافه به هر يك از عبادات مذكوره ، و اتيان به لفظ به قصد آن كه ملفوظ عين نيت است تشريع خواهد بود . لكن ظاهر اين است كه موجب فساد اصل عبادت نشود ، مگر در صورتى كه فرض شود انفكاك ملفوظ از آن امر قلبى كه شرط صحت عبادت است ، لكن اين بسيار بعيد است در حالتى كه متلفظ با شعور و اراده بوده باشد ، بلكه