ما بين آنها متحقق نشود ، مثل مأموم مسبوق كه درك امام نمايد در ركوع در اين صورت اگر چه دو تكبير متصل به هم هستند ، لكن تقديم تكبيرة الاحرام بر تكبيرة الركوع كفايت مىنمايد بر اين كه اين دو مختلف المحل مىباشند ، پس باز تعيين اين كه تكبيرة الاحرام است به جهت امتياز از تكبيرهء ركوع ضرور نيست . و أما هرگاه اشتراك ما بين آنها چنانچه در لفظ هست در محل هم بوده باشد ، مثل تكبيرات ست افتتاحيه ، نظر به اين كه چنانچه بعد مذكور مىشود مكلف مخير است در اين كه هر يك را كه خواهد تكبيرة الاحرام قرار مىتواند داد ، پس اشتراك ما بين تكبيرة الاحرام و ما بين يكى از تكبيرات است باقيه چنانچه در لفظ هست در محل نيز هست ، با اختلاف در وجوب و استحباب . پس تعيين اين كه واجب است ، چنانچه به جهت امتثال أمر متوجه به آن هست امتياز از مندوب نيز هست ، اگر چه التفات به هر دو غايت ضرور نبوده باشد چه نيت وجوب كفايت مىكند در امتثال و امتياز هر دو ، پس اگر چه نيت وجوب و ندب را معتبر ندانيم در اجزاى واجبه و مستحبه ، لكن در اين مقام نظر به اشتراك معتبر خواهد بود ، لكن نه به عنوان تعيين بلكه به طريق تخيير ما بين نيت وجوب و نيت اين كه تكبيرة الاحرام است ، اگر چه قصد قربت مطلقه در همه نمايد همان تعيين كه اين تكبير تكبيرة الاحرام است با نيت اين كه اين تكبير تكبيرى است كه به آن دخول در نماز متحقق مىشود كفايت مىكند در امتثال و امتياز . مخفى نماند آنچه مذكور شد در حق كسى است كه اتيان به تكبيرات سبع افتتاحيه نمايد . و أما هرگاه معتاد نيست مگر به اتيان تكبيرة الاحرام ، پس در اين صورت تكبير نسبت به او متعين است ، اشتراكى بالاضافه به او ثابت نيست تا محتاج به مميز بوده باشد .