از قيام به جهت آن كه ايستاده داخل در ركوع شود ، اين قيام در حق او واجب است ، پس بر مىخيزد بعد از آن به ركوع مىرود ، لكن ظاهر اين است كه طمأنينه بعد از قيام بر آن شخص واجب نبوده باشد . و اما هرگاه متمكن از قيام نبوده باشد از همان جلوس به ركوع مىرود ، در كيفيت ركوع اين شخص دو نوع نقل شده . تنقيح مقال مقتضى اين است كه گفته شود : چنانچه ركوع قائم به دو نحو مىشود ، يك نحو آن است كه أقل ما يحصل منه الامتثال است ، و آن انحايى است كه متمكن بوده باشد مكلف به سبب آن از رسانيدن يدين به ركبتين . و نحو ديگر ركوع بر وجه فضيلت و كمال است ، و آن انحنايى است به حدى كه مساوات در اجزاى ظهر متحقق شود به نحوى كه اگر قطره آبى در آن واقع شود ميل به طرفى ننمايد . چنين است ركوع قاعد ، يك قسم پست و نقصان است و قسم ديگر قسم فضيلت و كمال است ، اول : آن است كه منحنى شود به حدى كه محاذى شود روى او با چيزى كه پيش زانوى او هست . دوم : آن است كه منحنى شود به حدى كه محاذى شود جبههء او به موضع سجود او . مخفى نماند اين كيفيت كه در ركوع قاعد مذكور شد اختصاص ندارد به ركوع كسى كه متمكن از قيام نبوده باشد ، بلكه اين كيفيت ركوع است در نماز نشسته ، خواه متمكن از قيام نبوده باشد مثل نماز فريضه ، يا بوده باشد لكن اتيان به نماز نشسته نمايد مثل نماز نافله . بدان كه مصلى قاعدا هرگاه متمكن از سجود معهود كه وضع جبهه على ما يصح السجود عليه بوده باشد كلامى در آن نيست كه اتيان به آن لازم است ، و اما هرگاه متمكن از آن نبوده باشد ، پس هرگاه متمكن از انحناء به نحوى كه قسم كامل از ركوع متحقق شود فصاعدا بوده باشد ، و اين فرد كامل را نيز در ركوع اختيار