و در حديث صحيح وارد است : من سبح تسبيح الزهراء عليها السّلام قبل أن يثني رجليه من صلاة الفريضة غفر له « 1 » : يثني رجليه عبارت از صرف و گردانيدن آنها است . حاصل مراد آن است كسى كه اتيان به تسبيح نمايد قبل از آن كه دو پاى خود را بگرداند از حالتى كه در تشهد بر آن حالت بود آمرزيده مىشود گناهان او . مجملا اولى اين است كه در حال اشتغال به تسبيح رعايت نمايد جميع آنچه را كه معتبر در نماز است ، لكن رعايت اين به طريق ندب و رجحان است نه حتم و الزام ، بنابراين هر نحو از انحاء كه اتيان نمايد مؤدى سنت خواهد بود ، لكن اتيان آن بر وجه كمال موقوف است به رعايت امور مذكوره . و اما امرى كه مختص است به تسبيح در حين ارادهء خواب ، پس ظاهر اين است كه اتيان به تسبيح در حال خوابيدن به پهلوى راست اولى بوده باشد از جميع احوال متصوره ، دور نيست كه دست راست را به زير سر گذاردن كنايه بوده باشد از خوابيدن به پهلوى راست ، و همچنين حكم به استحباب شرائط نماز در آن نمى توان نمود ، پس حكم به استحباب طهارت به جهت اين تسبيح بخصوصه نمى توان نمود ، و همچنين حكم به رجحان استقبال در آن بخصوصه و ترك تكلم و غيرها . و اما امرى كه مختص است به تسبيحى كه به جهت رفع ثقل مرض گوش مأثور است ، پس بيان آن اين است كه ظاهر اين است كه تأديه سنت مىشود به اتيان تسبيح به جهت اين غايت ، خواه قائما اتيان نمايد يا جالسا ، در حالت استقبال و طهارت بوده باشد يا در غير آن و هكذا . و اما امرى كه مشترك است ما بين موارد مذكوره ، پس آن است كه اتيان به فصول تسبيح و انواع آن متوالى بوده باشد ، يعنى فصل طويلى ما بين فصول

--> « 1 » وسائل الشيعه ج 4 / 1021 ح 1 .