حتم و الزام ، پس تأديه سنت مىشود به مطلق رفع يدين لكن اولى اين است كه رفع نمايد به حدى كه يدين مواجه روى شود ، ظاهر اين است كه اتصال يدين أحدهما به ديگرى ضرور نباشد ، پس سنت مؤدى مىشود خواه يدين را متصل به هم نگه دارد يا منفصل ، اولى اين است كل انگشتان دست را به هم بچسباند مگر انگشت بزرگ را . بدان كه وظيفهء دست مصلى در أحوال نماز نسبت به ضم أصابع و عدم ضم بر سه قسم است : اول رجحان ضم أصابع است كلا مگر انگشت بزرگ ، اين مختص به حالت قنوت است چنانچه مذكور شد . دوم : تفريج أصابع است يعنى همه انگشتان را از هم جدا نمايد ، و اين مستحب است در حالت ركوع . سوم ضم كل انگشتان است حتى انگشت بزرگ ، و اين راجح است در جميع أحوال صلاة مگر دو حالتى كه مذكور شد ، خواه قيام بوده باشد يا جلوس يا سجود . چهارم : از امور مذكوره آن است كه مرحوم علامه در كتاب منتهى در اين مقام قولى نقل فرموده آن قول اين است كه مستحب در حق مصلى آن است كه بعد از فراغ از قنوت دستها را به صورت خود بمالد ، اين قول را رد فرموده كه چنين چيزى ثابت نيست ، و مرحوم شهيد اين قول را از جعفى كه يكى از قدماى علماى شيعه است نقل فرموده به علاوه لحيه و سينه ، به اين نحو كه اين قائل فرموده بعد از فراغ از قنوت مستحب است كه دست را به صورت و ريش و سينهء خود بمالد ، بعد از ذكر اين قول فرموده است اين قول بعضى از علماى عامه است . اين خادم شريعت سيد المرسلين صلوات اللَّه و سلامه عليه و آله الطاهرين مضايقه از اين معنى ندارد لكن در قنوت نوافل نه فرائض ، نظر به حديث معتبر بل صحيحى كه در أواخر احتجاج مروى است از جناب حجت اللَّه الرحمن