نفى ثانى است . مبحث ششم در بيان اين كه در مقام تسليم اتيان به يكى از چند طريق مىتوان نمود ، كه به هر يك از آنها امتثال حاصل است ، اول آن است كه جمع نمايد ما بين هر دو صيغه ، لكن با تقديم السلام علينا بر السلام عليكم دوم عكس اين است پس السلام عليكم را مقدم مىدارد بر السلام علينا ، ظاهر اين است كه هر دو قسم جايز بوده باشد ، و امتثال به همان صيغهء أولى حاصل مىشود ، و اتيان به صيغهء ديگر مستحب خواهد بود ، لكن تقديم السلام علينا و تأخير السلام عليكم اولى از عكس است چنانچه بيان شد . سوم آن است كه اقتصار نمايد به صيغهء السلام علينا و على عباد اللَّه الصالحين . چهارم آن است كه اقتصار نمايد به صيغهء السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته ، هر يك از دو صورت أخيره كه بوده باشد جايز و بى عيب است ، لكن كلام در اولويت أحدهما است بر ديگرى ، به اين كه معنى كه بعضى أقرب به احتياط بوده باشد از ديگرى ، و حكم بر آن خالى از اشكال نيست ، نظر به تعارض مقتضى احتياط در اين مقام . توضيح مطلب مقتضى اين است كه گفته شود ، اگر چه مقتضاى كلام سيد مرتضى در ناصريات و كلام أبي الصلاح در كافى و كلام ابن زهره در غنيه حكم به وجوب عينى بودن السلام عليكم است ، بنابراين احتياط مقتضى رعايت اين صيغه است ، لكن مقتضاى كلام شيخ مفيد در مقنعه و شيخ طوسى در مبسوط و خلاف و يحيى بن سعيد در جامع عكس اين است ، يعنى صيغهء السلام علينا واجب عينى بوده باشد . مقتضاى اين قول اين است كه اخلال به السلام علينا جايز نبوده باشد ، پس