بعد از اتيان به آن رأى او قرار گرفت كه اتيان به تسليم مستحب نيز نموده باشد در اين صورت محتاج است كه اول نيت آن نمايد بعد از آن اتيان به آن نمايد . اما ممكن است كه گفته شود اگر چه امر چنين است كه مذكور شد لكن تعلق اراده در اتيان مستحب در اين صورت عين نيت است ، پس انفكاك اين فرض از نيت نيست تا كسى محتاج باشد به اين كه در اين صورت نيت بايد بكند يا نه . مبحث پنجم در بيان اين است كه در مقام خروج از نماز آيا تعيين مخرج ضرورى است يا نه ؟ توضيح مرام مقتضى اين است كه گفته شود : بنابر مختار كه قول به وجوب تسليم و دخول آن در نماز بوده باشد ، خروج از نماز متحقق نمىشود مگر به اتيان به تسليم تشكيكى در اين نيست . كلامى كه در اين مقام هست اين است كه تحقق خروج از نماز به صيغهء تسليم موقوف به اين است كه مكلف تعيين نمايد كه به اين صيغه خارج از نماز خواهد شد ، خواه در صيغهء السلام علينا اين قصد را نمايد يا در صيغهء السلام عليكم ، خواه اين قصد را در آنچه اول اتيان به آن نموده نمايد يا در ثانى . پس در صورتى كه اتيان به السلام علينا و السلام عليكم هر دو نموده ، به اين ترتيب كه اول اتيان به السلام علينا نمود و ثانى به السلام عليكم ، خروج از نماز به السلام علينا در صورتى متحقق مىشود كه قصد خروج به آن نمايد ، پس در همين صورت هرگاه قصد خروج به السلام عليكم نمود خروج به السلام علينا متحقق نمىشود ، بلكه به السلام عليكم متحقق مىشود ، و همچنين است حال در صورت عكس ، يعنى اول اتيان به السلام عليكم نمايد بعد از آن به السلام علينا .