است كه شما ادعاى اجماع مىكنيد كه صلوات بر آن جناب در خارج نماز واجب نيست ، و حال آن كه كرخى قائل شده است بر اين كه صلوات در عمرى يك مرتبه واجب است ، و طحاوى قائل شده است به وجوب آن هر وقت كه اسم شريف آن جناب مذكور شود ، پس دعوى اجماع صحيح نخواهد بود ، حاصل جوابى كه فرموده‌اند اين است قول اين دو نفر مسبوق به اجماع است ، پس اعتنائى به مخالفت اين دو نفر نيست . مشخص است كه ظاهر اين كلام از اين دو بزرگوار اين است كه ايشان معتقد اين مىباشند كه چنين قولى در ميان علماى شيعه نمىباشد ، به علاوهء اين كه تنبيه شد كه حاكى اين قول از ابن بابويه معلوم نيست ، پس اعتماد و وثوق به اين نسبت نيست ، مجملا قول به وجوب ضعيف است ، پس مختار استحباب است . ملخص مقال در اين مقام اين است صلوات بر آن جناب در حال تشهد نماز واجب است ، خواه تشهد اول بوده باشد يا ثانى ، و در غير اين حالت مستحب است ، خواه بعد از ذكر ايشان بوده باشد يا نه ، خواه در حق ذاكر بوده يا مستمع يا سامع ، لكن دور نيست كه توان گفت احتياط در حق ذاكر اين است كه اخلال به آن ننمايد ، و همچنين در حق سامع و مستمع ، و اين احتياط در حق سامع و مستمع اقوى است نسبت به ذاكر ، وجه آن از تتبع اخبار وارده در اين مقام ظاهر مىشود . مخفى نماند استحباب صلوات در حق مستمع و سامع ثابت است ، اگر چه در اثناى نماز بوده باشد ، بلكه استحباب ابتدائى در حق مصلى نيز ثابت است ، به اين معنى كه استحباب صلوات ثابت است اگر چه در حالت نماز بوده باشد و استماع و سماع ذكر آن جناب هيچ يك متحقق نشده باشد .