مقصود تنبيه بر عدم اشتراط و اعتبار اين امور است در اين سجده ، و الا شبهه‌اى در رجحان رعايت اين امور در اين مقام نيست ، بلكه از جملهء وضو آن مستحبه وضو به جهت اتيان به اين سجده است . بلى كلامى كه در اين مقام هست در دو چيز است : اول - آن است كه آيا وضع اعضاى سبعه در اين سجده لابد منه است مثل سجدهء نماز يا خير ، بلكه قدر لازم همان وضع جبهه است و وضع شش عضو ديگر لازم نيست ، عمده چيزى كه در اين مقام تمسك به آن مىتوان نمود در حكم به لزوم وضع اعضاى سبعه اين است كه سجده به اين نحو معهود شده ، پس نصوص داله بر رجحان اين سجده منصرف به اين نحو مىشود ، پس رعايت آن لازم خواهد بود ، لكن متوجه مىشود در اين مقام نظير آنچه در سجدهء تلاوت مذكور شد . حاصل آن اين است كه تشكيكى نيست در تحقق سجود با وضع جبهه و وضع ركبتين و كفين و وضع ظهر قدمين اگر چه وضع ابهامين متحقق نشده باشد ، لكن چون كه وضع ابهامين به هر نحو كه بوده باشد كفايت مىكند اگر چه ظهر آن بوده باشد ، و اين متحقق است در صورت تحقق ظهر قدمين بر زمين ، مگر در صورتى كه متعمدا ابهامين را از زمين بلند نمايد و اين معهود نيست پس معهود وضع ابهامين نيز خواهد بود . بلى ثمره در جائى ظاهر مىشود كه ظهر أحد قدمين را بر بطن ديگرى گذارده باشد ، بنابراين اگر چه أحد ابهامين موضوع بر زمين هست لكن ابهام ديگر موضوع بر بطن ديگرى است ، بنابر اعتبار وضع ابهامين بر زمين مثلا بايد حكم به حصول امتثال نتوان نمود ، پس كيفيت مذكوره بايد جايز نبوده باشد ، لكن حكم به اعتبار وضع ابهامين به نحو مسطور كه با كيفيت مذكوره امتثال حاصل نشود بسيار مشكل است ، نظر به اطلاق حديث صحيح « من سجد سجدة الشكر